(sav) de bu Sûre’nin nüzulünden sonra hamd ile tesbîhi ve istiğfârı ziyâdeleştirmiş, husúsan namâzın rükû‘ ve secdelerinde gelecek duáyı çokça tekrâr etmiştir:  [24]

سُبْحَانَكَ اللّٰهُمَّ وَبِحَمْدِكَ اَسْتَغْفِرُكَ وَاَتُوبُ اِلَيْكَ

    Demek hayır, nusret ve fütûhât, Elláh’a áiddir. Kula áid olan, ancak acz, fakr, naks ve kusúrdur. Elláh (cc), o hayrı, o nusreti ve o fütûhâtı, insânın eliyle müyesser kılmıştır. Ancak, hakíkí fâil, kudret ve rahmet-i İlâhiyyedir. [25]

    Hem hayır, nusret ve fütûhât, ancak istiğfârın netîcesinde gelir. Ya‘nî, tevbe ve istiğfâr, fethin illet ve sebebidir. Cenâb-ı Hak, Fetih Sûresi’nin ilk âyetlerinde bu hakíkati şöyle ders verir:

اِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُب۪ينًا "Muhakkak Biz sana ap açık bir fetih ihsân ettik.” [26]  Cenâb-ı Hak, bu âyet-i kerîmede, Resûl-i Ekrem (sav)’e hıtáben; “Biz  sana fethi ihsân buyurduk. Fetih Elláh’tandır” buyuruyor. “Sen feth ettin”  demiyor. Daha sonra da fethin illet ve sebebini açıklıyor: Cenâb-ı Hak, bu âyet-i kerîmede, Resûl-i Ekrem (sav)’e hıtáben; “Biz  sana fethi ihsân buyurduk. Fetih Elláh’tandır” buyuruyor. “Sen feth ettin”  demiyor. Daha sonra da fethin illet ve sebebini açıklıyor لِيَغْفِرَ لَكَ اللّٰهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَاَخَّرَ “Tâ ki, Elláh, Senin geçmiş ve gelecek günâhlarını mağfiret eylesin.” [27]

    Elláh (cc), günâhımızı afv etmezse, bize hîç bir hayrı ve fethi nasíb etmez. Bu âyet-i kerîmeler, her mü’mine ma‘nen hıtáb