Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

edip der ki: “Afvını iste ki; Ben de seni afv edeyim ve sana hayır ve fethi müyesser kılayım.”

Demek, fetih ve nusret, istiğfâra bağlıdır. Duálar da ancak istiğfârdan sonra makbûl olur. Bu sebeble, duáya istiğfâr ile başlamak, bu vesîleyle ma‘nen temizlenmek sünnettir. Günâhlar ve kusúrât ise, belâ ve musíbetin celbine sebebdir. Gelecek âyet-i kerîme, bu ma‘nâyı ifâde etmektedir:

وَمَٓا اَصَابَكُمْ مِنْ مُص۪يبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ اَيْد۪يكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَث۪يرٍ

“(Size musíbetten her ne şey isábet ederse, kendi ellerinizin kazandığı günâhlar sebebiyledir. Bununla berâber, Elláh, çoğunu afv eder.) Günâhlarınız sebebiyle sizi hemen cezâlandırmaz. Tevbe edersiniz diye size mühlet verir. Bu da İlâhî bir rahmet eseridir. Tevbe etmediğiniz takdîrde cezâlandırır. Ba‘zan da burada cezâlandırmaz, cezânızı âhirete te’hír eder.” [28]

Metinde geçen “İbâdetin ma‘nâsı şudur ki: Dergâh-ı İlâhîde abd, kendi kusúrunu ve acz ve fakrını görüp kemâl-i rubûbiyyetin ve kudret-i Samedâniyyenin ve rahmet-i İlâhiyyenin önünde hayret ve muhabbetle secde etmektir” cümlesinin daha iyi anlaşılması için bu cümlede geçen “rubûbiyyet” kelimesinin ta‘rîfini yapmak gerekir. Rubûbiyyet;

اِبْلَاغُ الشَّيْءِ اِلٰى كَمَالِهِ شَيْئًا فَشَيْئًا Ya‘nî: “Rubûbiyyet, her şeyi yavaş yavaş kemâline kavuşturmaktır.” Şu kâinâtın Hálık’ı, Rabbü’l-Álemîn’dir. Her şeyi bi’z-zât Kendisi halk ve

Lügat: muhabbet, udre(t), dergâh, kelime, sünnet, âhiret, sinin, âhire