Hâşâ, Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri ile Hacı Hulûsí Bey merhûmun kalblerinde, beyinlerinde mâlâya‘niyyât yoktu, odun yığınları yoktu. Onların akılları; devâmlı âsâr-ı İlâhiyye üzerinde tefekkür ediyor; kalbleri de o âsâr üzerinde tecellî eden bin bir ism-i İlâhînin celâl, cemâl ve kemâlini seyr ediyordu. İşte, mü’min-i hakíkí budur. Böyle bir mü’min de hakíkat-ı salâtı bilir ve öyle bir namâzı kılar. Cenâb-ı Hak, bu zevât-ı áliyye hürmetine böyle bir namâz kılmayı bizlere de nasíb ve müyesser buyursun. Âmin!

Namâzın ma‘nâsı üzerinde düşünerek ve kusúrunu kabûl ederek namâz kılan bir kimse, derecesine göre böyle bir namâzdan hissedâr olur.

Hacı Hulûsí Bey merhûm, Üstâd Hazretlerinin yanına gittiği zamân, Üstâd Hazretlerinin arkasında böyle bir namâz kılıyor ve bu namâzın te‘sîri bir ay üzerinde devâm ediyordu. Hacı Hulûsí Bey şöyle buyurmuştur:

“Üstâd Hazretleri, ‘Ben namâz için el bağlamadan siz elinizi bağlamayınız’ derdi. Arkasında bulunan bütün cemâatı huzúra götürürdü. Hattâ, beş sefer tekbîr aldığını hátırlıyorum.

“Ben, çok büyük zâtların arkasında namâz kıldım. Fakat, Üstâd’ın arkasında kıldığım namâzdan aldığım feyiz kadar hîç birinden almadım.”