sünnete vekîl ve gölge olmuştur. Şahsıyyetçilikten kurtulmanın tek çâresi, şerîatın záhirîsiyle amel etmektir. Ya‘nî, Kur’ân ve Sünnet-i Nebeviyyeyi ve bu iki temel esâsı beyân eden hak mezhebleri esâs tutarak, halka onu göstermektir. Esrâr-ı îmâniyye ve Kur’âniyyeye gelince; onlar gizlidir. Şerîatın záhiri tatbîk edilirse, zamânla bu esrâr inkişâf eder. Kafamızı teftîş edebilsek, ne kadar odun yığınlarıyla karşılaşırız. O odun yığınlarını, bu îmânî ve Kur’ânî derslerle nûrlandırmamız lâzımdır. Müellif (ra)’ın bir doktora yazdığı mektûbun bir kısmını aynen nakl ediyoruz:

“Bilirsin ki; ömür kısadır, lüzûmlu işler pek çoktur. Acabâ, benim gibi sen dahi kafanı teftîş etsen, ma‘lûmâtın içinde ne kadar lüzûmsuz, fáidesiz, ehemmiyyetsiz, odun yığınları gibi câmid şeyleri bulursun. Çünkü, ben teftîş ettim, çok lüzûmsuz şeyleri buldum. İşte, o fennî ma‘lûmâtı, o felsefî maárifi; fáideli, nûrlu, rûhlu yapmak çâresini aramak lâzımdır. Sen dahi Cenâb-ı Hak’tan bir intibâh iste ki, senin fikrini Hakîm-i Zü’l-Celâl’in hesâbına çevirsin, tâ o odunlara bir âteş verip nûrlandırsın. Lüzûmsuz maárif-i fenniyyen, kıymetdâr maárif-i İlâhiyye hükmüne geçsin.

“Zekî dostum! Kalb çok arzû ederdi; ehl-i fenden envâr-ı îmâniyyeye ve esrâr-ı Kur’âniyyeye iştiyâk derecesinde ihtiyâcını hiss etmek cihetinde Hulûsí Bey’e benzeyecek adamlar ileri atılsın. Hem mâdem ‘Sözler’ senin vicdânınla konuşabilirler. Her bir ‘Söz’ü, şahsımdan değil, belki Kur’ân’ın dellâlından sana bir mektûbdur ve eczâháne-i kudsiyye-i Kur’âniyyeden birer reçetedir farz et. Gaybûbet içinde hâzırâne bir musâhabe dâiresini onlar ile  aç. [17]