Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

kâinât üzerindeki perdeleri kaldırmış; onun kalbi, Cenâb-ı Hakk’ın bin bir ismine ve hakíkat-i îmâniyye ve Kur’âniyyeye âyîne olmuştu. Asrın imâmı olması hasebiyle, tasarrufât-ı İlâhiyyenin ve álemin merkezi hâline getirilmişti. İşte, Kur’ân şâkirdi böyle olur. Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri ve Hacı Hulûsí Bey, hakíkat-ı Muhammediyyenin etrâfında pervâneler gibi dönen, şahsıyyetlerinden vaz geçen, Kur’ân’ın hakíkatiyle mezc olan ve o hakíkati, âyîne-i rûhlarında gösteren Kur’ân’ın hakíkí şâkirdleri idiler.

Bilâ-pervâ diyorum ve bu kelimemde riyâ da yoktur. Hacı Hulûsí Bey’in zamânında da diyordum: “Beni, cemâatin içerisinde bir çöp olarak kabûl etse, o benim medâr-ı iftihárımdır.” Bilâ-pervâ diyorum, bu hizmette bir çöp olarak kabûl edilmemi, bütün dünyânın şerefiyle değişmem. Çünkü, elimde hüccetim var. Hüccetim, Hazret-i Gavs-ı A‘zam’ın o zâta, ya‘nî Hacı Hulûsí Bey’e işâret etmesidir. Hattâ, bir kısım âyetlerin ona işâret ettiğini kendisine bi’z-zât sordum. O da “Evet” dedi. Kur’ân-ı Azímü’ş-şân’ın medhine mazhar olmuş bir zâtı sevmek, onun yanında olmak gibi medâr-ı iftihár bir hâl var mıdır?

Yanlış anlaşılmasın! Mes’ele, şahıs mes’elesi değildir. Mes’ele, bu îmânî ve Kur’ânî hakíkatlere kavuşmak ve o hakáikı, nev-ı beşere istikámet dâiresinde ders vermektir. Şeyh kime denir? Mürşid kime denir? Hakíkí şeyh, hakíkí mürşid, seni Elláh’a kavuşturup kendisini geriye çekendir. Ya‘nî, seninle Elláh arasına girmeyendir. Âyîne-i rûhunda esmâ ve sıfât-ı İlâhiyyeyi gösteremeyen, muhátabın nazarını Kur’ân ve sünnete çevirmeyen şahıs, kendi şahsıyyetini ortaya koymuş, Kur’ân ve

Lügat: tasarrufât, muhammed, tasarruf, edhine, ediyye, hizmet, hüccet, kelime, sünnet