اللّٰهِ سُبْحَانَ اللّٰهِ , سُبْحَانَ deyip tesbîhi çekerken, o dâire-i zikrin reîsi olan zât-ı Ahmediyye aleyhi’s-salâtü ve’s-selâmın muvâcehesinde, yüz milyon tesbîh edenler, tesbîh elinde çektiklerini ma‘nen hiss eder; o azamet ve ulviyyetle اللّٰهِ سُبْحَانَ اللّٰهِ , سُبْحَانَ der. Sonra o serzâkirin emr-i ma‘nevîsiyle ona ittibâan  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ , اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ dediği vakit, o halka-i zikrin ve o çok geniş dâiresi bulunan hatme-i Ahmediyye (asm)’ın dâiresinde yüz milyon mürîdlerin اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ , اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ ’larından tezáhür eden azametli bir hamdi düşünüp içinde  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ  ile iştirâk eder ve hâkezâ... 

  اَكْبَرُ اَللّٰهُ  اَكْبَرُ, اَللّٰهُ ve duádan sonra لَا اِلٰهَ اِلَّا للّٰهُ   , لَا اِلٰهَ اِلَّا للّٰهُ otuz üç def‘a o tarîkat-ı Ahmediyye (asm)’ın halka-i zikrinde ve hatme-i kübrâsında o sâbık ma‘nâ ile o ihvân-ı tarîkatı nazara alıp, o halkanın serzâkiri olan zât-ı Ahmediyye (asm)’a müteveccih olup

اَلْفُ اَلْفِ صَلَاةٍ وَ اَلْفُ اَلْفِ سَلَامٍ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللّٰهِ

der, diye anladım ve hiss ettim ve hayâlen gördüm.