Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

kirde, namâzdan sonraki tesbîhâttâ bir tarîkat-ı Muhammediyye (asm)’ın virdidirler ki, her namâz vaktinde yüz milyondan ziyâde mü’minler berâber, o halka-i kübrâ-yı zikirde, ellerinde tesbîhler, اللّٰهِ سُبْحَانَ otuz üç,  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ otuz üç اَكْبَرُ اَللّٰهُ otuz üç def‘a da tekrâr ederler.

“İşte böyle gáyet muhteşem bir halka-i zikirde, sâbıkan beyân ettiğimiz gibi hem Kur’ân’ın, hem îmânın, hem namâzın hulâsaları ve çekirdekleri olan o üç kelime-i mübârekeyi namâzdan sonra otuz üçer def‘a okumak ne kadar kıymetdâr ve sevâblı olduğunu elbette anladınız.” [13]

Müellif (ra), “Kastamonu Lâhikası” adlı eserinde ise, namâz tesbîhâtının ehemmiyyetini şöyle îzáh etmiştir:

“Kardeşlerimizden birisinin namâz tesbîhâtında tekâsül göstermesine binâen dedim: Namâzdan sonraki tesbîhâtlar, tarîkat-ı Muhammediyye (asm)’dır ve velâyet-i Ahmediyye (asm)’ın bir evrâdıdır. O noktadan ehemmiyyeti büyüktür. Sonra, bu kelimenin hakíkatı böyle inkişâf etti: Nasıl ki, risâlete inkılâb eden velâyet-i Ahmediyye (asm) bütün velâyetlerin fevkındedir; öyle de, o velâyetin tarîkatı ve o velâyet-i kübrânın evrâd-ı mahsúsası olan namâzın akabindeki tesbîhât, o derece sâir tarîkatların ve evrâdların fevkındedir. Bu sır dahi şöyle inkişâf etti ki:

“Nasıl zikir dâiresinde bir mecliste veyâhúd hatme-i Nakşiyyede bir mescidde biribiriyle alâkadâr hey’et-i mecmûada nûrânî bir vaz‘ıyyet hiss ediliyor. Kalbi hüşyâr bir zât, namâzdan sonra 

Lügat: halka-i zikir, akabinde, muhammed, muhteşem, elbette, tekâsül, binâen, ediyye, kelime, lâhika, meclis, mescid, sinin