lamadığımız için, namâzın sonunda otuz üç def‘a  اللّٰهِ سُبْحَانَ diyoruz. Ya‘nî, “Yâ Rabbi! Sen her türlü kusúrdan münezzehsin. Emrine ittibâ‘ ederek namâz ibâdetini edâ ettim; ancak, usûl ve âdâbına uygun bir namâz kılamadım. Kıldığım bu namâzda dahi pek çok kusúrâtım olmuştur. Kusúrâtımı i‘tirâf ediyor; afv ve mağfiretimi nihâyetsiz rahmetinden taleb ve niyâz ediyorum” diyoruz.

Hem tesbîhâttâ otuz üç def‘a  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ  diyoruz. Ya‘nî: “Yâ Rabbi! Namâzda sana şükr ettim. Fakat, o şükrüme de bir şükür lâzımdır. Zîrâ, hamd ve şükür vazífesini de hakkıyla îfâ edemedim.”

Hem otuz üç def‘a  اَكْبَرُ اَللّٰهُ diyoruz. Ya‘nî, “Ey Rabbim! Namâzda Seni gereği gibi ta‘zím edemedim. Zîrâ, Sen, nihâyetsiz kemâl sáhibisin. Benim acz, fakr, naks ve kusúrdan başka bir sermâyem yoktur. Kılmış olduğum namâz da naks ve kusúrdan hálî değildir” diyoruz.

Suâl: “Tesbîhâttâki bu otuz üç adedin hikmeti nedir?”

Elcevâb: Elláh’ın bin bir isminin hulâsası olan ve Esmâü’l-Hüsnâ denilen doksân dokuz ismi vardır. O doksân dokuz esmânın otuz üçü celâllidir. Bu esmâya mukábil otuz üç def‘a سُبْحَانَ اللّٰهِ demek iktizá eder. Otuz üçü cemâllidir, rahmetlidir. Bunlara karşı da otuz üç def‘a  اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ diyerek hamd etmek gerekir. Otuz üçü de kemâllidir. Bunlara karşı da otuz üç def‘a اَكْبَرُ اَللّٰهُ demek lâzımdır. Her bir  اللّٰهِ سُبْحَانَ