geçeceksin!” dedi. Ben de çâresiz kaldım, geçtim. -Hayâtımda o zâta üç def‘a imâm olmuşum.- Namâzı kıldırdım, tesbîhâta başladık. Tesbîhât yaparken, meğer اَسْتَغْفِرُ اللّٰهَ demeyi unutmuşum. Müezzin söyledi. Ancak ben zihnen başka bir şeyle meşgúl olduğum için unuttum, söylemedim. Sonradan söylemediğimin farkına vardım. Tesbîhât bitti, Fâtiha dedik. Hacı Hulûsí Bey bana müteveccihen; “Molla! Hani namâzın Estağfirulláh’ı?” dedi. İzn-i İlâhî ile radar gibi hâlime muttali‘ oldu ve santral gibi bu hâlimi haber verdi.

Acabâ, namâzı Risâle-i Nûr’da, bâ-husús şerhini yaptığımız şu “Dokuzuncu Söz”de ta‘rîf edildiği gibi kılabilen ve namâzın bütün usûl ve âdâbına riáyet edebilen, bâ-husús namâzın ma‘nâ ve hakíkatine muvâfık bir súrette bu vazífeyi edâ edebilen var mıdır? Risâle-i Nûr talebesinin en ehemmiyyetli vazífelerinden biri de, böyle hakíkí bir namâzı kılmaktır. İmâm Ebû Hanîfe demiş ki: “Namâzın on iki bin âdâbı vardır. Ben, sekiz bin âdâbını biliyorum.” Bu sözü, Diyârbakır’da bir hócaya söyledim. Dedi: “Sen ifrât ediyorsun.” Dedim: “Türkiye’deki bütün hócalar toplansak, değil âdâb ve usûlüne uygun bir namâzı kılmak, bütün âdâb ve usûlüyle abdest almayı dahi beceremeyiz.” Bütün hócalar, bu konu için bir araya gelip bir ay uğraşsa, dört mezhebe göre bütün âdâb ve usûlü ile belki bir abdest alabilirler. Bir ferdin tek başına dört mezhebe göre bir abdest almaya gücü yetmez. Zîrâ, abdestin âdâbı pek çoktur. Bir kısmını yapsa da diğer kısmını unutur.

İşte, namâzı böyle usûl ve âdâbına muvâfık bir súrette kı-