Demek, tesbîh ve tekbîr ve hamd, namâzın çekirdekleri hükmündedirler. Ondandır ki, namâzın harekât ve ezkârında bu üç şey, her tarafında bulunuyorlar.

yât-ı esmâ ve sıfâta mazhar olur. Zîrâ, hadîs-i şerîfin ifâdesiyle, kulun Elláh’a en yakın olduğu ân, secdedeki hâlidir. [11] Duánın en makbûl olduğu yer de yine secdedir. O hâlde, secdeye kapanırken Kur’ân ve Ehâdîs-i Nebeviyyede geçen duálarla çokça duá edin. Resûl-i Ekrem (sav) şöyle buyuruyor:

(Demek tesbîh) اللّٰهِسُبْحَانَ (ve tekbîr) اَكْبَرُ اَللّٰهُ (ve hamd) اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ kelime-i kudsiyyeleri, (namâzın çekirdekleri hükmündedirler. Ondandır ki, namâzın harekât ve ezkârında bu üç şey, her tarafında bulunuyorlar.) Meselâ; mü’min, namâza girerken  اَكْبَرُ اَللّٰهُ der. Daha sonra iftitâh duásı olan “Sübhâneke” veyâ “Veccehtü” duálarını okur. Ardından hamd ve şükür makámında Fâtiha Sûresi’ni tilâvet eder. Daha sonra celâl-i İlâhîye karşı rükûa varır. Rükû‘da üç def‘a, سُبْحَانَ رَبِّىَالْعَظ۪يمِ وَبِحَمْدِهِ der. Kemâl-i İlâhîye karşı tekbîr getirerek secdeye gider. Secdede üç def‘a,