Hem, kemâline karşı, lafzan ve amelen,  اَكْبَرُ اَللّٰهُ   deyip ta‘zím etmek.

  وَ مَٓا اَنَا۬ مِنَ الْمُشْرِك۪ينَ   cümlesi, “Ben müşriklerden değilim. Zîrâ, Elláh’ın şerîki yoktur, o Zât-ı Akdes, şerîkten mukaddestir” ma‘nâsındadır. Hem rükû‘ ve secdelerde söylenen سُبْحَانَ رَبِّىَ الْاَعْلٰى ve سُبْحَانَ رَبِّىَ الْعَظ۪يمِ cümleleri de kavlen tesbîhtir. Namâzdaki rükû‘ ise, Elláh’ı fiilen tesbîh ve takdîs etmek ma‘nâsındadır. (Hem) namâzın ma‘nâsının ikinci vechi; Cenâb-ı Hakk’ı ta‘zím etmektir. Ya‘nî,  (kemâline karşı lafzan ve amelen,  اَكْبَرُ اَللّٰهُ deyip ta‘zím etmek)tir. Elláh, mutlak kemâl sáhibidir. Hîç bir sıfatında, isminde, ef‘álinde noksánlık yoktur. Mü’min, namâzında nihâyetsiz kemâl-i İlâhîyi,  اَكْبَرُ اَللّٰهُ cümlesiyle i‘lân eder. Meselâ; ábid, namâza başlarken  اَكْبَرُ اَللّٰهُ der, huzúra çıkar. Tekbîr getirirken iki elini kaldırır. Sağ eliyle dünyâyı, sol eliyle de âhireti arkasına atar. Çünkü, kesbin yeri, ellerdir. İnsân, dünyâ ve âhireti eliyle kazanır. İki elini kaldırmakla da, dünyâ ve âhireti arkasına atar. Böylece, mâsivâdan tecerrüd eder. Namâzdaki iftitâh ve intikál tekbîrleri Elláh’ı kavlen ta‘zím hükmünde olduğu gibi; secde ise, Elláh’ı fiilen ta‘zím etmek ma‘nâsındadır.