Ya‘nî, celâline karşı kavlen ve fiilen اللّٰهِ سُبْحَانَ deyip takdîs etmek.

“2- Aynı o insân, gördüğü lezîz ni‘metlerden duyduğu zevkleri izhâr etmekle, ‘Hamd’ unvânı altında in‘ámı ni‘mette ve mün‘ımi in‘ámda görmekle idâme-i ni‘met ve tezyîd-i lezzet talebinde bulunarak اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ  cümlesiyle ni‘metler defînesini bulan adam gibi nefes alıyor.

“3- Aynı o insân, mahlûkát-ı acîbe ve harekât-ı garîbeden aklının tartamadığı ve zihninin içine alamadığı şeyleri gördüğü zamân,  اَكْبَرُ اَللّٰهُ demekle râhat bulur. Ya‘nî, Hálık’ı daha azím ve daha büyüktür. Onların halk ve tedbîrleri kendisine ağır değildir.” [7]

Evet, namâzın ma‘nâsının birinci vechi; Cenâb-ı Hakk’ı tesbîh etmektir. (Ya‘nî, celâline karşı kavlen ve fiilen اللّٰهِ سُبْحَانَ deyip takdîs etmek)tir. Namâz kılan kimse, celâl-i İlâhîye karşı kavlen  اللّٰهِ سُبْحَانَ dediği gibi; fiilen de اللّٰهِ سُبْحَانَ der. Meselâ, Hanefî Mezhebine göre “Sübhâneke” duásını okumak; Şâfií Mezhebine göre de “Veccehtü” duásını okumak, Cenâb-ı Hakk’ı kavlen tesbîh ve takdîs etmek demektir. Husúsan Veccehtü duásında geçen