Dokuzuncu Söz/Metin

Ya‘nî, küçüklüğü, hîçliği, kimsesizliği ile berâber, ezel ve ebed sultánı olan Mâlik-i Yevmiddîn’e intisâbıyla şu kâinâtta nâzdâr bir misâfir ve ehemmiyyetli bir vazífedâr makámına girip, اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ demekle, bütün mahlûkát nâmına kâinâtın cemâat-ı kübrâsı ve cem‘ıyyet-i uzmâsındaki ibâdât ve istiánâtı O’na takdîm etmek…

Şerh

yed-i kudretindedir. Öyle ise, namâzında, muhátaba súretinde اِيَّاكَ نَعْبُدُ “Ben ve bütün kâinât, yalnız Sana ibâdet ederiz” diyerek, hem dünyâ hayâtında, hem de âhiret hayâtında yalnız O’na muhtâc olduğunu, saádet-i dâreynin O’nun elinde bulunduğunu, buna vâsıl olmak için de ibâdeti yalnız O’na hasr etmek lâzım geldiğini idrâk et! Böylece kulluğa lâyık bir edeb ve tavrı takın! (Ya‘nî, küçüklüğü, hîçliği, kimsesizliği ile berâber, ezel ve ebed sultánı olan Mâlik-i Yevmiddîn’e) cezâ gününün, ya‘nî herkesin amelinin karşılığını hakkıyla göreceği günün sáhibine (intisâbıyla), “Ben, yalnız Sana îmân ve itáat ederim. Haşir meydânında beni her nev‘í azâbdan ancak Sen kurtarırsın” diyerek, (şu kâinâtta nâzdâr bir misâfir ve ehemmiyyetli bir vazífedâr makámına girip, اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ demekle, bütün mahlûkát nâmına kâinâtın cemâat-ı kübrâsı ve cem‘ıyyet-i uzmâsındaki ibâdât ve istiánâtı O’na takdîm etmek)… Metinde geçen “ibâdât” kelimesi, “cemâat-ı kübrâ” ta‘bîrine bakar. “İstiánât” kelimesi ise, “cem‘ıyyet-i uzmâ” ta‘bîrine bakar. Demek, zerreden Arş’a kadar bütün mevcûdât, büyük bir cemâat hâlinde Ma‘bûd-i bi’l-Hakk’a ibâdet ederler;

Lügat: yed-i kudret, kurt(a), udre(t), kelime, âhiret, âhire