Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

kezâ büyük bir cem‘ıyyet hâlinde çalışır ve Rahmân-ı Müsteán olan Rab’lerinden yardım dilerler.

İnsân, bu dünyâda hem bir misâfir, hem de bütün mevcûdâtın vekîl-i umûmîsidir. Ábid, namâzında اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ “Hem bütün zerrât-ı vücûdum, hem bütün namâz kılanlar, hem de bütün mevcûdât, yalnız Sana ibâdet eder ve yalnız Senden yardım dileriz” demek súretiyle bir vekîl-i umûmî olarak bütün kâinâtın ibâdetlerini ve istiánelerini Ma‘bûd-i Bi’l-hakk’a takdîm eder. Kâinâtın cemâat-i kübrâsı ve cem‘ıyyet-i uzmâsı üç kısımdır:

Birincisi: Namâz kılan kimsenin zerrât ve letáifi.

İkincisi: Küre-i Arz mescidinde bulunan ehl-i îmân cemâati.

Üçüncüsü: Kâinât mescid-i kebîrindeki umûm mevcûdât.

İşte ábid, bu üç kısım cemâatin ibâdet ve istiánelerini namâzında, bi’l-hássa yatsı namâzında Cenâb-ı Hakk’a takdîm eder. Müellif (ra), bu üç kısım cemâat ve onların ibâdetlerini “Şuá‘lar” adlı eserinde şöyle îzáh etmiştir:

“Bir zamân, Kur’ânın mu‘cizelerini ararken; Risâle-i Nûr’da, husúsan ‘İşârâtü’l-İ‘câz’ tefsîr-i Nûrî’de ve ‘Rumûz-i Semâniyye’de beyânları gibi, Sûre-i Feth’in âhirindeki âyette dört-beş mu‘cize ve ihbâr-ı gaybîyi, hattâ اَلْيَوْمَ نُنَجّ۪يكَ بِبَدَنِكَ  cümlesinde bir târîhí mu‘cizeyi, hattâ çok kelimelerinde müteaddid i‘câz lem‘alarını ve ba‘zı harflerinde mu‘cizâne nükteleri bulduğum bir zamânda, namâzda Fâtiha’yı okurken نَعْبُدُ نَسْتَع۪ينُ

Lügat: küre-i arz, birinc, fâtiha, kelime, mescid, teaddi, fâtih