Dokuzuncu Söz/Metin

Hem اِيَّاكَ نَعْبُدُ  hıtábına terakkí etmek…

Şerh

o medh ü senâyı lâyık olmayan bir yere tevdî‘ etmiş olur. Zîrâ, medh ü senâ; cemâl, kemâl ve ihsâna karşı yapılır. Mevcûdâtta görünen cemâl, kemâl ve ihsân ise, onların değil; nihâyetsiz cemâl, kemâl ve ihsân sáhibi bir Zât’a áiddir. O hâlde, bütün evsáf-ı kemâliyye ve cemâliyye ile muttasıf, her türlü naks ve kusúrdan berî olduğunu bi’z-zât kendisi kelâmında i‘lân eden bir Zât-ı Akdes’i, اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ  diyerek medh ü senâ et! Cümle mahlûkátın hamd ve şükrünü Rabbü’l-Álemîn’e tahsís et. Kimsenin minneti altına girme! (Hem اِيَّاكَ نَعْبُدُ hıtábına terakkí etmek)… Ábid, namâzında Fâtiha Sûresi’ni okur.

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَcümlesiyle, gáibâne bir súrette Rabbü’l-Álemîn’i medh ü senâ eder. Daha sonra Rabbü’l-Álemîn’i  اَلرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ sıfatlarıyla tavsíf eder. Rahmân ismiyle, dünyâda bütün mahlûkátın rızkını verdiğini; Rahîm ismiyle de dâr-ı âhirette ehl-i îmâna rahmetiyle muámele edip onları Cennet’e idhál edeceğini i‘lân eder. Hem medh ü senâya lâyık olan Rabbü’l-Álemîn, aynı zamânda مَالِكِ يَوْمِ الدّ۪ينِ ’dir. Ya‘nî, haşir gününün, herkesin dünyâda işlediği hayr ve şer bütün amellerini ve karşılığını göreceği günün sáhibidir. Bu evsáf ile muttasıf olan o Zât-ı Gaybi’ye nasıl mukábelede bulunacaksın? Mâdem dünyâ ve âhiret O’nun

Lügat: fâtiha, minnet, âhiret, âliyye, fâtih, âhire