(Ve şu fânî álemde ve fânî ömürde ve karanlık dünyâda ve karanlık istikbâlde)... Álem ve ömür fânî, dünyâ ve istikbâl ise karanlıktır. Risâle-i Nûr’un ana temeli şudur ki; evvelâ âsârı nazara verir, o âsâr üzerinde fenâ ve zevâli isbât eder, alâka-i kalbe değmediğini iş‘ár eder, arkasından nazarları bâkí bir Zât’a ve bâkí bir áleme çevirir. Bu, Kur’ân’ın mesleğidir. İşte bu fânîler üstünde (bir Bâkí-i Sermedî ile münâcât edip) namâz vâsıtasıyla Bâkí ve Sermedî olan bir Zât’ın huzúr-i ma‘nevîsine çıkıp O’nunla konuşmak, böylece acz ve fakr yaralarını tedâvî etmek, (bir parçacık bir sohbet-i bâkıyye,) “Bir ân bile olsa o Bâkí-i Sermedî ile mükâlemede bulunayım ki; o mükâleme bâkíleşsin, ben de bekáya mazhar olayım.” diyecek (bir kaç dakíkacık bir ömr-i bâkí içinde dünyâsına nûr serpecek)... İnsân, namâz vâsıtasıyla bâkí bir Zât’la olan sohbet ve mükâlemesi sebebiyle, fânî olan ömür dakíkalarını bâkíye kalbettirir ve dünyâsını nûrlandırır. Dünyânın, dünyâya bakan yüzünün karanlıklı; esmâ-i İlâhiyye ve âhirete bakan yüzünün ise nûrlu ve nûrânî olduğunu müşâhede eder. Müellif (ra), “Sözler” adlı eserinde bu hakíkati şöyle îzáh etmiştir:

“Hem bil ki: Her yeni gün, sana hem herkese, bir yeni álemin kapısıdır. Eğer namâz kılmazsan, senin o günkü álemin zulümâtlı ve perîşân bir hâlde gider, senin aleyhinde Álem-i Misâl’de şehâdet eder. Zîrâ, herkesin, her günde, şu álemden bir mahsús