Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

namâzın başında husúsan Şâfiílerce “veccehtü” duásının okunması sünnettir. [200] Müellif (ra), fenâdan müteessir olan insânın bu teessürünü izâle edecek çâreyi “Lem‘alar” adlı eserinde şöyle beyân buyurmuştur:

“Mâdem insân bekáya áşıktır, elbette bütün kemâlâtı, lezzetleri bekáya tâbi‘dir. Ve mâdem beká, Bâkí-yi Zü’l-Celâl’e mahsústur ve mâdem Bâkí’nin esmâsı bâkıyyedir ve mâdem Bâkí’nin âyîneleri Bâkí’nin rengini, hükmünü alır ve bir nev‘í bekáya mazhar olur. Elbette insâna en lâzım iş, en mühim vazífe; o Bâkí’ye karşı alâka peydâ etmektir ve esmâsına yapışmaktır. Çünkü, Bâkí yoluna sarf olunan her şey, bir nev‘í bekáya mazhar olur.” [201]

“İnsân çendân fânîdir. Fakat, beká için halk edilmiş ve bâkí bir Zâtın âyînesi olarak yaratılmış ve bâkí meyveleri verecek işleri görmekle tavzíf edilmiş ve bâkí bir Zâtın, bâkí esmâsının cilvelerine ve nakışlarına medâr olacak bir súret verilmiştir. Öyle ise, böyle bir insânın hakíkí vazífesi ve saádeti: Bütün cihâzâtı ve bütün isti‘dâdâtıyla o Bâkí-yi Sermedî’nin dâire-i marzıyyâtında esmâsına yapışıp, ebed yolunda o Bâkí’ye müteveccih olup gitmektir. Lisânı  يَا بَاق۪ي اَنْتَ الْبَاق۪ي dediği gibi; kalbi, rûhu, aklı, bütün letáifi, 

 هُوَالْبَاق۪ى هُوَالْاَزَلِىُّ الْاَبَدِىُّ هُوَ السَّرْمَدِىُّ هُوَ الدَّائِمُ

هُوَ الْمَطْلُوبُ هُوَ الْمَحْبُوبُ هُوَالْمَقْصُودُ هُوَ الْمَعْبُودُ

demeli.” [202]

Lügat: elbette, sermedî, teessür, rengin, sünnet, teessi