Dokuzuncu Söz/Metin

İbrâhîmvârî لَٓا اُحِبُّ الْاٰفِل۪ينَ deyip…

Şerh

Ábid, şu ma‘nâyı hâvî olan yatsı namâzında (İbrâhîmvârî) Hazret-i İbrâhîm (as) gibi; ( لَٓا اُحِبُّ الْاٰفِل۪ينَ ) “Zevâl ve fenâya mahkûm olan mevcûdât sevilmeye lâyık değildir, onları sevmem” [197] (deyip) fânî mevcûdâttan kat‘-ı alâka edip Mahbûb-i Hakíkí’ye muhabbet etmek, O’nun muhabbetine vesîle olacak bir çâreyi aramaktır. İşte, Müellif (ra), bu çâreyi لَٓا اُحِبُّ الْاٰفِل۪ينَ âyet-i kerîmesinin tefsîri sadedinde “Sözler” adlı eserinde şöyle beyân buyurmuştur:

“Esbâb içine dalan fikr-i insânî, şu zelzele-i zevâl-i dünyâdan hayrette kalıp, me’yûsâne fîzâr ediyor. Vücûd-i hakíkí isteyen vicdân, İbrâhîmvârî لَٓا اُحِبُّ الْاٰفِل۪ينَ enîniyle mahbûbât-ı mecâziyyeden ve mevcûdât-ı zâileden kat‘-ı alâka edip, Mevcûd-i Hakíkí’ye ve Mahbûb-i Sermedî’ye bağlanıyor.

“Ey nâdân nefsim! Bil ki: Çendân dünyâ ve mevcûdât fânîdir. Fakat, her fânî şeyde, bâkíye îsál eden iki yol bulabilirsin ve cân-ı cânân olan Mahbûb-i Lâyezâl’in tecellî-i cemâlinden iki lem‘ayı, iki sırrı görebilirsin. An şart ki: Súret-i fâniyyeden ve kendinden geçebilirsen...

“Evet, ni‘met içinde in‘ám görünür; Rahmân’ın iltifâtı hiss edilir. Ni‘metten in‘áma geçsen, Mün‘ım’i bulursun. 

Lügat: muhabbet, sermedî, zelzele, mahkûm, dilir, sinin