Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

Cenâb-ı Hakk’ın havl ü kuvvetine ilticâ ederek hakíkat-ı tevekkülle yapışmaktır. Yâ Rab! Mâdem çâre-i necât budur. Senin yolunda o cüz’-i ihtiyârîden vaz geçiyorum ve enâniyyetimden teberrî ediyorum. Tâ, Senin inâyetin, acz ü za‘fıma merhameten elimi tutsun. Hem tâ Senin rahmetin, fakr u ihtiyâcıma şefkat edip bana istinâdgâh olabilsin, kendi kapısını bana açsın.

“Evet, her kim ki rahmetin nihâyetsiz denizini bulsa, elbette bir katre serâb hükmünde olan cüz’-i ihtiyârına i‘timâd etmez; rahmeti bırakıp ona mürâcaat etmez...

“Eyvâh! Aldandık. Şu hayât-ı dünyeviyyeyi sâbit zann ettik. O zan sebebiyle bütün bütün záyi‘ ettik. Evet, şu güzerân-ı hayât bir uykudur, bir ru’yâ gibi geçti. Şu temelsiz ömür dahi, bir rüzgâr gibi uçar gider... Kendine güvenen ve ebedî zann eden mağrûr insân, zevâle mahkûmdur. Sür‘atle gidiyor. Háne-i insân olan dünyâ ise, zulümât-ı ademe sukút eder. Emeller bekásız, elemler rûhta bâkí kalır.

“Mâdem hakíkat böyledir; gel ey hayâta çok müştâk ve ömre çok tálib ve dünyâya çok áşık ve hadsiz emeller ile ve elemler ile mübtelâ bedbaht nefsim! Uyan, aklını başına al! Nasıl ki, yıldız böceği kendi ışıkçığına i‘timâd eder; gecenin hadsiz zulümâtında kalır. Bal arısı, kendine güvenmediği için, gündüzün güneşini bulur. Bütün dostları olan çiçekleri, Güneş’in ziyâsıyla yaldızlanmış müşâhede eder. Öyle de: Kendine, vücûduna ve enâniyyetine dayansan; yıldız böceği gibi olursun. Eğer sen, fânî vücûdunu, o vücûdu sana veren Hálık’ın yolunda fedâ etsen, bal arısı gibi olursun. Hadsiz bir nûr-i vücûd bulursun. Hem fedâ et. Çünkü, şu vücûd, sende vedîa ve emânettir.

“Hem O’nun mülküdür, hem O vermiştir. Öyle ise, minnet

Lügat: merhameten, merhamet, tevekkül, bedbaht, elbette, hadsiz, mahkûm, minnet, rüzgâr, şefkat