birinci takım elbiseyi ister. Aklın ihtiyâcı, gözün ihtiyâcı vesâir a‘zá ve cevârihin nihâyetsiz ihtiyâcı vardır. Meselâ; kulak, meşrû‘ dâiredeki güzel sesleri duymak ister. Ama, bu dünyâda güzel seslere doymadan gider. Velhâsıl, hayâl nereye kadar elini uzatsa, ihtiyâc dâiresi o kadar geniştir. Bu dünyâ hîç bir uzvun ihtiyâcını tatmîn edemiyor. Bütün bu ihtiyâcların esâsı ise, beká ve likádır. Zîrâ, bütün ihtiyâclar, beká ve liká ile tatmîn edilir. İşte, Risâle-i Nûr’da geçen “İnsân fakírdir” cümlesinin ma‘nâsı, insân beká ve likáya muhtâc ve müştâktır demektir. Demek, insân, fakírlik yarasını ancak bâkí bir Zât’ı ve O’nun bâkí memleketini bulmakla ve o memleket için hâzırlanmakla tedâvî edebilir. Müellif (ra), “Sözler” adlı eserinde insânın fakrını ve bu fakírlik yarasının çâresini şöyle îzáh etmiştir:

“İhtiyâc dâiresi, nazar dâiresi kadar büyüktür, geniştir. Hattâ, hayâl nereye gitse, ihtiyâc dâiresi dahi oraya gider. Orada da hâcet vardır. Belki, her ne ki elde yok, ihtiyâcda vardır. Elde olmayan, ihtiyâcda vardır. Elde bulunmayan ise hadsizdir. Hâlbuki, dâire-i iktidâr, kısa elimin dâiresi kadar kısa ve dardır.

“Demek, fakr u ihtiyâclarım, dünyâ kadardır. Sermâyem ise, cüz’-i lâ-yetecezzâ gibi cüz’î bir şeydir.

“İşte, şu cihân kadar ve milyarlar ile ancak istihsál edilen hâcet nerede, ve bu beş paralık cüz’-i ihtiyârî nerede? Bununla onların mübâyaasına gidilmez. Bununla onlar kazanılmaz. Öyle ise, başka bir çâre aramak gerektir.

“O çâre ise şudur ki: O cüz’-i ihtiyârîden dahi vaz geçip, irâde-i İlâhiyyeye işini bırakıp, kendi havl ü kuvvetinden teberrî edip,