Dokuzuncu Söz/Metin

Hem nihâyetsiz fakír, muhtâc…

Şerh

Risâle-i Nûr’un pek çok yerinde insânın za‘f ve aczinden, belâ ve düşmânlarının çokluğundan bahs edilir ve insâna der:

“Gece gündüzün inkılâbını durdur!”

“Kış ve yazın deverânına mâni‘ ol! Yaz gitmesin, kış gelmesin.”

“Hayâtını durdur! Ölüme mahkûm olmasın.”

“Kıyâmetin kopmasına engel ol! Álem harâb olmasın!”

Mezkûr dört nokta anlaşılırsa, acz ve za‘f-ı insânînin son mertebesi anlaşılır.

Ey insân! Mâdem bunlara mâni‘ olamıyorsun. Öyle ise, gece ve gündüzü, kış ve yazı, mevt ve hayâtı, dünyâ ve âhireti kabza-i tasarrufunda bulunduran şu kâinâtın Mâlik ve Mutasarrıf-ı Hakíkísi, Ma‘bûd ve Mahbûb-i Hakíkísi olan Kadîr-i Zü’l-Celâl’in dergâhına acz ve za‘f tezkeresiyle ilticâ et! O’nun nihâyetsiz kuvvet ve kudretine istinâd et! Tâ ki, bu hadsiz belâ ve düşmânlardan emîn olasın.

Hulâsa: Risâle-i Nûr’da geçen “İnsân ácizdir” cümlesinden murâd; “İnsân, gündüzü durdurup gecenin gelmesine engel olamaz. Yazı durdurup kışın gelmesine engel olamaz. Gençliği durdurup ihtiyârlığın ve ölümün gelmesine engel olamaz. Álemin zevâl ve firâkını durdurup kıyâmetin kopmasına engel olamaz” demektir.

(Hem) insân, (nihâyetsiz fakír, muhtâc)dır. İnsânın ihtiyâcının, arzû ve isteklerinin nihâyeti yoktur. Meselâ; bir adamın parası olsa, on takım elbise alsa, ayrı renkte başka bir elbise görse, “Bu elbiseyi de alayım” der. Yüz takım elbisesi olsa, yüz

Lügat: tasarruf, mertebe, tezkere, udre(t), dergâh, hadsiz, mahkûm, mezkûr, âhiret, dilir, âhire