“Risâlet, Hak’tan halka bir elçiliktir ki, selâmet ve teslîm ve me’mûriyyetinin kabûl ve vazífesinin icrâsına muvaffakıyet ister ki, سَلاَم lafzı onu ifâde ediyor.” [181]

(Ve îmânını tecdîd ile tenvîr etmek için) îmânını tâzelendirmek ve nûrlandırmak için (şu kasr-ı kâinâtın intizám-ı hakîmânesini müşâhede edip) Cenâb-ı Hakk’ın, bu kâinât kasrında vaz‘ ettiği nizám ve intizámı görüp (Sáni-ı Zü’l-Celâl’in vahdâniyyetine şehâdet etmek)… Kul, Resûl-i Ekrem (asm)’a اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ demekle, bîatını ve îmânını tecdîd eder. Daha sonra bu kâinâttaki nizám ve intizámı müşâhede edip vahdâniyyet-i İlâhiyyeyi i‘lân makámında,

اَشْهَدُ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ  der. Cenâb-ı Hakk’ın vahdâniyyetinin en büyük delîli, kâinâtta müşâhede edilen nizám ve intizámdır. Müellif (ra), bu delîli “Sözler” adlı eserinde şöyle ifâde etmiştir:

“Ulûhiyyet ve rubûbiyyetin en kat‘í ve dâimî lâzımı; vahdet ve infirâddır. Buna bir bürhân-ı bâhir ve şâhid-i kátı‘, kâinâttaki intizám-ı ekmel ve insicâm-ı ecmeldir. Sinek kanadından tut, tâ semâvât kandîllerine kadar öyle bir nizám var ki; akıl onun karşısında hayretinden ve istihsânından ‘Sübhânelláh, mâşâelláh, bârekelláh’ der, secde eder. Eğer zerre mikdâr şerîke yer bulunsa