Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

Ábid, tahiyyâtın sonunda اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ diyerek Resûl-i Ekrem (sav)’e selâm verir. Ya‘nî, “Yâ Resûlelláh! Ben, sana bîat ederim” der.

Selâmın ma‘nâsı; “Elláh’tan getirdiğin ahkâm-ı İlâhiyyenin tümünü kemâl-i teslîmiyyetle kabûl edip, hîç birisine i‘tirâz etmiyorum. Senin bize emânet olarak bıraktığın Kitâb ve Sünnet’e hıyânet etmeyeceğim; benden taraf emniyyettesin” demekle tecdîd-i bîat eder ve “Bütün emirlerine de itáat ediyorum” deyip inkıyâdını bildirir. Müellif (ra), tahiyyâtta getirilen

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ  cümlesini şöyle îzáh etmiştir:

“Ümmeti ise her namâzda اَلسَّلاَمُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ demeleri, o selâm-ı İlâhîdeki emr u fermâna bir imtisâldir. Hem ona karşı bîat etmektir ve her gün bîatını ya‘nî me’mûriyyetini kabûl ve getirdiği fermânlara itáatlerini tecdîd ve tâzelemektir. Hem risâletini bir tebrîktir. Hem umûm Álem-i İslâm her gün bu kelime ile onun getirdiği saádet-i ebediyye müjdesine karşı bir teşekkürdür.” [179]

“Bir adam yeni bir menzile girdiği zamân, menzildeki zâtlara selâm ettiği gibi, ‘Binler selâm sana yâ Resûlelláh!’ demeye bir arzûyu içimde coşar buldum. Gûyâ bütün ins ü cinnin adedince selâm ediyorum, ya‘nî sana tecdîd-i bîat, me’mûriyyetini kabûl ve getirdiğin kánûnlarına itáat ve evâmirine teslîm ve taarruzumuzdan selâmet bulacağını selâm ile ifâde edip; benim dünyâmın eczâları, zî-şuúr mahlûkları olan umûm cinn ve insi konuşturup, her birerlerinin nâmına bir selâmı, mezkûr ma‘nâlarla takdîm ettim.” [180]

Lügat: ins ü cinn, teşekkür, taarruz, ediyye, kelime, menzil, mezkûr, sünnet