Dokuzuncu Söz/Metin

Terk-i mâsivâ ile muhabbet ve ubûdiyyetini i‘lân edip, hem bütün fânîlere bedel bir Cemîl-i Bâkí, bir Rahîm-i Sermedî bulup, سُبْحَانَ رَبِّىَ الْاَعْلٰى  demekle…

Şerh

اِيَّاكَ نَعْبُدُ وَاِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ  cümlesiyle i‘lân eder. Daha sonra rükûa varıp, سُبْحَانَ رَبِّىَ الْعَظ۪يمِ diyerek Rabbini zaaf ve aczden, fakr ve ihtiyâcdan tesbîh ve takdîs eder. Zillet içinde; “Ey Rabbim! Ben zelîlim; Sen ise Rabb-i Azím’imsin. İzzet ve kudretine karşı eğilip boynumu büküyorum” der. Sonra da hem kendi kusúrunu, hem bütün kâinâtın kusúrunu görüp Elláh’ın misilsiz cemâl-i Zât’ına karşı secdeye giderek (terk-i mâsivâ ile), ya‘nî “Yâ Rabbi! Her şeyi Senin nâmınla terk ediyorum” der ve fenâ-fillâh makámına terakkí eder. Müellif (ra), dünyâyı terk etmenin ma‘nâsını şöyle ifâde buyurmuştur:

“Bil ey hódgâm! Bu dünyâda saádet, terk-i dünyâda.

“Hudâbîn isen, o kâfîdir, bıraksan da bütün eşyâ lehinde.

“Ger hódbîn isen, helâkettir, ne yaparsan bütün eşyâ aleyhinde.

“Demek, terki gerektir her iki hâlde bu dünyâda.

“Terki demek: Hudâ mülkü, O’nun izni, O’nun nâmıyla bakmakta.

“Ticâret istiyorsan ger, şu fânî ömrünü bâkíye tebdîlde.” [172]

Ábid, hayret ve muhabbetle secdeye giderek (muhabbet ve ubûdiyyetini i‘lân edip, hem bütün fânîlere bedel bir Cemîl-i

Lügat: terk-i mâsivâ, muhabbet, lehinde, sermedî, udre(t), zillet, misil