Dokuzuncu Söz/Metin

Hem zevâlsiz cemâl-i Zâtına, tegayyürsüz sıfât-ı kudsiyyesine, tebeddülsüz kemâl-i sermediyyetine karşı secde edip hayret ve mahviyyet içinde…

Şerh

Her şey, Senin emrinle, Senin izninle, Senin havl ve kuvvetinle bana hizmet ediyor. Demek, benim terbiyem, bütün kâinâtın terbiyesine bağlıdır. Ben ve kâinât, áciz ve zaífiz; Sen ise, Kadîr’sin. Ben ve bütün kâinât, muhtâc ve fakíriz; Sen ise Ganiyy’sin. Ben ve bütün kâinât, zelîliz; Sen ise Azîz’sin” demektir.

Ábid, kıyâmda okuduğu اِيَّاكَ نَعْبُدُ cümlesi ile kudret ve izzet-i Rabbâniyyeye karşı insânın ve bütün álemin zaaf ve aczini; اِيَّاكَ نَسْتَع۪ينُ cümlesiyle de gınâ ve rahmet-i İlâhiyyeye karşı insânın ve bütün álemin fakr ve zilletini lisân-ı káliyle i‘lân ettiği gibi; rükû‘da dahi lisân-ı hâliyle, ya‘nî fiilen bunu i‘lân eder. (Hem) secdeye gitmekle (zevâlsiz cemâl-i zâtına,) karşı سُبْحَانَ رَبِّىَ الْاَعْلٰى demekle tecelliyyât-ı Zâtiyye’ye mazhar olur. (Tegayyürsüz sıfât-ı kudsiyyesine,) -Zât-ı Akdes’in başta ilim ve kudret olmak üzere bütün sıfatları kemâldedir, tegayyür etmez- (tebeddülsüz kemâl-i sermediyyetine karşı secde edip hayret ve mahviyyet içinde) ábid, namâzında evvelâ, iftitâh tekbîri ile iki elini kaldırarak mâsivâdan elini çekip hizmet-i Mevlâ için el bağlar.

Kıyâmda Zât-ı Akdes’in kusúrsuz kemâline, misilsiz cemâline ve nihâyetsiz rahmetine karşı hamd ü senâda bulunur. Ardından, kendisinin ve bütün mevcûdâtın acz ve fakrını

Lügat: mahviyyet, tebeddül, tegayyür, terbiye, udre(t), ediyye, fiilen, hizmet, zillet, misil, sinin