Ve Bâkí-i Lâyezâl’in arş-ı azametine yüzünü çevirip bu fânîlerin üstünde اَللّٰهُ اَكْبَرُ deyip onlardan ellerini çekip …

Hizmet-i Mevlâ için el bağlayıp Dâim-i Bâkí’nin huzúrunda kıyâm edip

اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ demekle; kusúrsuz kemâline, misilsiz cemâline, nihâyetsiz rahmetine karşı hamd ü senâ edip

eden Kadîm-i Lemyezel ve Bâkí-i Lâyezâl’in), ya‘nî günü, seneyi, insânı ve álemi ölüme mahkûm ettiği hâlde Kendisi mevt ve fenâdan münezzeh ve mukaddes olan ezel ve ebed sultánı Zât-ı Zü’l-Celâl’in (arş-ı azametine yüzünü çevirip) كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ âyetinin ihtárıyla hâlik ve fânî olan mevcûdâtı kalben terk ederek (bu fânîlerin üstünde اَللّٰهُ اَكْبَرُ deyip onlardan ellerini çekip) iki elini kaldırarak اَللّٰهُ اَكْبَرُ deyip fânî olan bütün mevcûdâttan kat‘-ı alâka etmek, (hizmet-i Mevlâ için el bağlayıp Dâim-i Bâkí’nin huzúrunda kıyâm edip اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ demekle; kusúrsuz kemâline, misilsiz cemâline, nihâyetsiz rahmetine karşı hamd ü senâ edip

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ ۞ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ ۞

 اَلرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ ۞ مَالِكِ يَوْمِ الدّ۪ينِ

deyip şükr eder.