Dokuzuncu Söz/Metin

Ve zevâlde gurûb eden mahbûblara perestiş edenleri şiddetle îkáz eder bir zamândır. İşte, akşâm namâzı için böyle bir vakitte, fıtraten bir Cemâl-i Bâkí’ye âyîne-i müştâk olan rûh-i beşer şu azím işleri yapan ve bu cesîm álemleri çeviren, tebdîl eden Kadîm-i Lemyezel

Şerh

Hulâsa: Akşâm vakti; hem günün vefâtını; hem senenin vefâtını; hem insânın vefâtını; hem álemin vefâtını birden hátırlatır. Hem bu vakitlerde tecellî eden celâlli, kemâlli ve cemâlli esmâ ile Ma‘bûd-i Bi’l-hakk’ın dergâhına duá ve niyâz ile ilticâ etmeyi ihtár eder. [170]

(Ve) mağrib vakti, (zevâlde gurûb eden mahbûblara perestiş edenleri şiddetle îkáz eder bir zamândır.) Mağrib vakti ma‘nen der: “Ey insân! Kimi ve neyi sevdiğine dikkat et! Gündüzün güzelliğini seversin, devâm etmez. Senenin güzelliğini seversin, kaybolur. Gençliğini seversin, elinden çıkar. Dünyâyı seversin, harâb olur. Kısaca, Elláh’tan gayrı neyi seversen, hepsi vefât edip gider. Öyle ise, Müellif’in dediği gibi deriz: ‘Dünyâ mâdem fânîdir, değmiyor  alâka-i  kalbe...’ ” [171]

(İşte, akşâm namâzı için) mezkûr devirleri hátırlatan (böyle bir vakitte, fıtraten bir Cemâl-i Bâkí’ye âyîne-i müştâk olan rûh-i beşer,) -rûh-i beşer, Elláh’ın Bâkí isminin âyînesidir ve O’na müştâktır- (şu azím işleri yapan) gündüzü götürüp akşâmı getiren; güz mevsimini kış mevsimine tebdîl eden; insânı vefât ettirip kabre koyan; dünyâyı zelzele-i sekerâta ma‘rûz bırakıp kıyâmeti koparan (ve bu cesîm álemleri çeviren, tebdîl

Lügat: perestiş, zelzele, dergâh, dikkat, götürü, mevsim, mezkûr, şiddet, simin