Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

o Mahbûb-i Ale’l-Itlak, o Kâmil-i Mutlak ki, şâibe-i zevâl ve firâktan mukaddestir. Eteğine, dâmenine fenâ ve zevâl yaklaşmayan böyle bir Zât’a namâz vâsıtasıyla ilticâ etmek lâzımdır ki; bizi, bu zamân denilen ipin ve şerîtin elinden kurtarsın; hem bizi, hem günümüzü, hem senemizi, hem asrımızı ademden, i‘dâmdan halâs edip bekáya mazhar eylesin. Peki, kurtarır mı? Evet, kurtarır. O Ma‘bûd-i Bi’l-hak, Cennet’i îcâd edip bütün semâvî kitâblarında o Cennet’i vaad etmiş ki; O’na îmân eden ve ubûdiyyetine giren bütün ehl-i îmânı, bütün zamânlarda yaşayan sevdikleri ve ünsiyyet ettikleriyle berâber hîçlikten, yokluktan kurtarıp o Cennet’e koyacaktır. Müellif (ra), “20. Mektûb” adlı eserinde konu ile ilgili şöyle bir müjde vermektedir:

“SEKİZİNCİ KELİME: وَ هُوَ حَىٌّ لاَ يَمُوتُ Ya‘nî: Bütün kâinâtın mevcûdâtında görünen ve vesîle-i muhabbet olan kemâl ve hüsün ve ihsânın hadsiz bir derece fevkınde bir cemâl ve kemâl ve ihsânın sáhibi ve bütün mahbûblara bedel, bir tek cilve-i cemâli kâfî gelen bir Ma‘bûd-i Lemyezel, bir Mahbûb-i Lâyezal’in ezelî ve ebedî bir hayât-ı dâimesi var ki; şâibe-i zevâl ü fenâdan münezzeh ve avârız-ı naks u kusúrdan müberrâdır. İşte şu kelime, cinn ü inse ve bütün zî-şuúra ve ehl-i muhabbet ve aşka i‘lân eder ki:

“Sizlere müjde! Mahbûblarınızdan nihâyetsiz firâkların yaralarını tedâvî edip merhem süren bir Mahbûb-i Bâkí’niz var. Mâdem o var ve Bâkí’dir, başkaları ne olursa olsun merâk çekmeyiniz. 

Lügat: muhabbet, mukaddes, kurt(a), lâyezal, hadsiz, kelime, kâmil