Dokuzuncu Söz/Metin

     Ve Kayyûm-i Sermedî’nin Dergâh-ı Samedâniyyesine arz-ı münâcât ederek, zevâlsiz ve nihâyetsiz rahmetinin iltifâtına ilticâ edip, hesâbsız ni‘metlerine karşı şükür ve hamd ederek,

Şerh

Mâdem Güneş, ufûle meyl etmesiyle gün ihtiyâr oluyor, buna bağlı olarak sene de ihtiyâr oluyor, insân da ihtiyâr oluyor, álem de ihtiyâr oluyor. Demek, bütün mevcûdât, hem hâdistir, hem de fânîdir. Öyle ise, hâdis ve fânî olmayan bir Kadîm-i Bâkí’yi bulmak; namâz vâsıtasıyla O’nun huzúruna çıkıp el bağlamak súretiyle O’na intisâbını göstermek ve o intisâb sırrıyla Kadîm-i Bâkí’nin bâkí olan esmâsına âyîne olan mevcûdâtın fenâya gitmediklerini, ölüm ile bekáya mazhar olduklarını tefekkür etmek súretiyle insân huzúr-i dâimî kazanır. (Ve Kayyûm-i Sermedî’nin)… Elláh, hem bâkídir, hem Kayyûm’dur. O’ndan gayri her şey, fânîdir. Her şeyin devâm ve bekásı, nisbet-i kayyûmiyyetledir. (Dergâh-ı Samedâniyyesine)… Ya‘nî, Elláhu Teálâ hîç bir şeye muhtâc değildir; her şey O’na muhtâcdır. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“Onun o Rabbi, hîç bir şeye muhtâc olmadığı gibi, hazînesinden hîç bir şey eksilmez ve kudretine de hîç bir şey ağır gelmez. İşte, Samediyyetin gölgesini gösteren bir nev‘í turrası...” [156]

İşte, Kadîm-i Bâkí ve Kayyûm-i Sermedî isimleriyle müsemmâ bir Zât-ı Zü’l-Celâl’in dergâh-ı samedânîsine asr vaktinde namâz ile (arz-ı münâcât ederek, zevâlsiz ve nihâyetsiz rahmetinin iltifâtına ilticâ edip, hesâbsız ni‘metlerine karşı şükür ve hamd ederek,) ya‘nî,

Lügat: tefekkür, sermedî, udre(t), dergâh, ediyye, nisbet, hâdis