Dokuzuncu Söz/Metin

İzzet-i rubûbiyyetine karşı zelîlâne rükûa gidip sermediyyet-i ulûhiyyetine karşı mahviyyetkârane secde ederek hakíkí bir tesellî-i kalb, bir râhat-ı rûh bulup huzúr-i kibriyâsında kemerbeste-i ubûdiyyet olmak demek olan asr namâzını kılmak, ne kadar ulvî bir vazífe, ne kadar münâsib bir hizmet,

Şerh

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ deyip hamd ve şükür vazífesini edâ ederek (izzet-i rubûbiyyetine karşı zelîlâne rükûa gidip), “Bu kadar mühim inkılâbları vücûda getiren Zât, elbette nihâyetsiz izzet ve celâl sáhibidir” diye düşünüp o Azîz Rabb’in izzet ve celâline karşı boyun eğerek rükûa varmak, (sermediyyet-i ulûhiyyetine karşı) “Bütün mevcûdâtın Kendisine ibâdet ve itáat ettiği o Ma‘bûd-i Bi’l-hak, ebedîdir, ölmez; bütün mevcûdât ise fânîdir, ölüme mahkûmdur” diyerek (mahviyyetkârane secde ederek) izzetine karşı zelîlâne rükûa gittiği gibi; sermediyyetine karşı da bütün mevcûdâtın mahviyyetini ve fenâsını secde ile i‘lân ederek (hakíkí bir tesellî-i kalb, bir râhat-ı rûh bulup huzúr-i kibriyâsında kemerbeste-i ubûdiyyet olmak), Ma‘bûd-i Bi’l-hakk’ın huzúr-i ma‘nevîsine çıkıp, ellerini bağlayarak emre hâzır vaz‘ıyyette bekleyip, kulluğunu ifâde ve i‘lân etmek (demek olan asr namâzını kılmak,) -nasıl ki; köleler ve hizmetkârlar, efendilerinin ve seyyidlerinin huzúrunda ona olan bağlılıklarını göstermek için el bağlarlar; bir abd-i mü’min dahi, Seyyid ve Mevlâ’sına karşı olan intisâbını ve itáatini, namâzda ellerini bağlamak súretiyle izhâr eder- (ne kadar ulvî bir vazífe, 

Lügat: kemerbeste, hizmetkâr, mahviyyet, elbette, ediyye, efendi, hizmet, mahkûm, seyyid