Dokuzuncu Söz/Metin

Asr vaktinde ki, o vakit, hem güz mevsim-i hazînânesini ve ihtiyârlık hâlet-i mahzûnânesini

Şerh

vücûda gelen hadsiz tasarrufât-ı azímeye karşı hayretle secdeye vararak ve cemâlli esmâsının tecelliyyâtıyla álemde vücûd bulan nihâyetsiz ihsânât-ı külliyyeye karşı muhabbetle secdeye kapanarak tekbîr ve ta‘zím, hamd ve şükür vazífesini edâ eder, mahviyyetini i‘lân eder.

Hacı Hulûsí Bey’den rivâyetle; bir duvar ustası varmış. Yanında bir çırağı bulunuyormuş. Usta, çırağına devâmlı, “Harç ver, su ver!” diyormuş. Çırak da ustasına harç ve su verirmiş.  Öğle paydosu olunca çırak, ustasına, “Usta paydos!” dermiş. O da, اَشْهَدُ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللّٰهِ  deyip işe son verirmiş. Bir gün bu usta sekerâta girer. Etrâfındakiler kendisine ne kadar kelime-i şehâdeti telkín etseler de, o şehâdetini getiremiyormuş. “Harç ver, su ver! Harç ver, su ver!” diye aynı cümleyi tekrâr edip duruyormuş. Ustanın bu durumundan mahzûn ve müteessir olan yakınları, çırağını çağırırlar, durumu kendisine anlatırlar. Çırak da, “Onu, siz bana bırakın!” der. Gider, ustasının kulağına eğilir ve, “Usta paydos!” der. Usta da, اَشْهَدُ اَنْ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللّٰهِ deyip kelime-i şehâdeti getirir ve rûhunu teslîm eder.

Demek, insân, hayâtta iken neyle meşgúl olursa, sekerâtta da onunla meşgúl olur.

Lügat: kelime-i şehâdet, tasarrufât, mahviyyet, muhabbet, tasarruf, hadsiz, kelime, mevsim, teessi