Dokuzuncu Söz/Metin

     Ve celâl ve azametine karşı rükû‘ ile aczini izhâr etmek ve kemâl-i bî-zevâline ve cemâl-i bî-misâline karşı secde edip hayret ve muhabbet ve mahviyyetini i‘lân etmek demek olan zuhr namâzını kılmak; ne kadar güzel, ne kadar hóş, ne kadar lâzım ve münâsib olduğunu anlamayan insân, insân değil…

Şerh

kıldıktan sonra Cenâb-ı Rezzak-ı Kerîm’in matbaha-i rahmetinden ta‘yînâtını aramak, başkalara bâr olmamak için bi’z-zât gitmek; güzeldir, mertliktir, o dahi bir ibâdettir.” [152]

“Hâlbuki, namâzda rûhun ve kalbin ve aklın büyük bir râhatı vardır. Hem cisme de o kadar ağır bir iş değildir. Hem namâz kılanın diğer mübâh dünyevî amelleri, güzel bir niyyet ile ibâdet hükmünü alır. Bu súrette bütün sermâye-i ömrünü âhirete mal edebilir. Fânî ömrünü bir cihette ibká eder.” [153]

(Ve celâl ve azametine karşı rükû‘ ile aczini izhâr etmek)… “Yâ Rabbi! Álemde ve benim vücûdumda meydâna gelen bu kadar inkılâbât-ı azíme ve tasarrufât-ı külliyyenin sáhibi yalnız Sensin. Ben ve mevcûdât-ı álem ise; bu inkılâbât ve tasarrufât karşısında áciziz. Rükûa gitmek súretiyle acz ve zaafımı i‘lân ediyorum.” (Ve kemâl-i bî-zevâline) zevâlsiz kemâline (ve cemâl-i bî-misâline) misilsiz cemâline (karşı secde edip hayret ve muhabbet ve mahviyyetini i‘lân etmek demek olan zuhr) öğle (namâzını kılmak; ne kadar güzel, ne kadar hóş, ne kadar lâzım ve münâsib olduğunu anlamayan insân, insân değil…) Abd, Cenâb-ı Hakk’ın kemâlli esmâsının tecelliyyâtıyla álemde

Lügat: tasarrufât, mahviyyet, matbah(a), muhabbet, tasarruf, dünyevî, âhiret, misil, âhire