Dokuzuncu Söz/Metin

Mün‘ım-i Hakíkí’nin dergâhına gidip el bağlayarak, yekûn ni‘metlerine şükür ve hamd edip ve istiáne etmek

Şerh

“Şu kâinâttaki ecrâm-ı semâviyyenin kıyâmları, devâmları, bekáları; sırr-ı Kayyûmiyyetle bağlıdır. Eğer o cilve-i Kayyûmiyyet bir dakíkada yüzünü çevirse, bir kısmı küre-i Arz’dan bin def‘a büyük milyonlarla küreler, fezá-yı gayr-ı mütenâhî boşluğunda dağılacak, biribirine çarpacak, ademe dökülecekler.” [151]

(Mün‘ım-i Hakíkí’nin dergâhına gidip el bağlayarak, yekûn ni‘metlerine şükür ve hamd edip ve istiáne etmek)… İnsân, sabâhtan öğleye kadar meşrû‘ dâirede rızkı için çalışır, yorulur, dünyânın fânî işleriyle meşgúl olur; bunlar, insâna hep gaflet verir. Gafletten kurtulmak ve yorgunluktan istirâhat etmek için bir teneffüse ihtiyâc duyar. İşte kul, bu ihtiyâcını, ancak abdest alıp namâz kılmak súretiyle huzúr-i İlâhîye çıkarak el bağlamak, kıyâmda durup Ma‘bûd-i Bi’l-hak ile tekellüm etmek; ihsân ettiği hadsiz ni‘metlere hamd ve şükr etmek; ihtiyâclarını O’na arz edip yardım taleb etmek, belâ ve düşmânlarına karşı O’na ilticâ etmek súretiyle te‘mîn edebilir.

İbadet, helâl dâirede rızkı te‘mîn etmek için çalışmaya mâni‘ değildir. Beş vakit namâzını kıldıktan sonra meşrû‘ dâirede insânın rızkını te‘mîn etmesi, başkalarına bâr olmamak için bi’z-zât gidip çalışması, mertliktir ve ibâdettir. Müellif (ra) şöyle buyuruyor:

“Derd-i maíşet için namâzını terk eden, o nefere benzer ki: Ta‘lîmi ve siperini bırakıp, çarşıda dilencilik eder. Fakat, namâzını

Lügat: küre-i arz, tekellüm, teneffüs, dergâh, hadsiz