(Rûh-i beşer, o tazyîkten kurtulup, o gafletten sıyrılıp, o ma‘nâsız ve bekásız şeylerden çıkıp Kayyûm-i Bâkí olan)… Kayyûm ismi; bi-zâtihî káim olan, her şeyin devâm ve bekásı O’nunla olan, mutlak kemâl sáhibi olup Kendisine zevâl árız olmayan ve her şey, O’nun kudretine istinâd eden ezelî ve ebedî Zât-ı Zü’l-Celâl demektir. Evet, gündüzün kemâle erdikten sonra zevâle meyl etmesi isbât eder ki; perde-i gayb arkasında Kayyûm-i Bâkí ismiyle müsemmâ bir Zât vardır ki; O, her şeyi kemâlden sonra zevâle mahkûm eder, Kendisi ise zevâlden münezzehtir.  Mâdem gece ve gündüzü, Güneş ve Ay’ı, bütün seyyârâtı elinde tutan bir Kayyûm-i Bâkí var; elbette îmân ile O’na intisâb etmek, ubûdiyyet ile O’nun muhabbetini celb etmek lâzımdır. Eğer O’nu bulmazsan ve O’ndan intisâb ve irtibâtını koparsan; bütün álem, ma‘nen senin başına yıkılır. Teşbîhte hatá olmasın, bu álemi zerreden Arş’a kadar biribirine bağlayan ma‘nevî bir ip, ayakta tutan ma‘nevî bir direk, devâm ve bekásını te’mîn eden ma‘nevî bir güç vardır ki; o ip, o direk, o güç, ism-i Kayyûm’dur. Müellif (ra), “Otuzuncu Lem‘a, Altıncı Nükte” “İsm-i Kayyûm” bahsinde Kayyûm ismini şöyle ta‘rîf etmektedir:

“Bu kâinâtın Hálık-ı Zü’l-Celâl’i Kayyûm’dur. Ya‘nî, bi-zâtihî káimdir, dâimdir, bâkídir. Bütün eşyâ onunla káimdir, devâm eder ve vücûdda kalır, beká bulur. Eğer kâinâttan bir dakíkacık olsun o nisbet-i Kayyûmiyyet kesilse, kâinât mahv olur.” [150]