Dokuzuncu Söz/Metin

Ve in‘ámât-ı İlâhiyyenin tezáhür ettiği bir ândır…

Şerh

Cenâb-ı Hak bir dakíka zarfında beyne’s-semâ ve’l-Arz álemini bulutlarla doldurup boşalttığı gibi, bir sâniyede denizin fırtınalarını teskîn eder ve bahâr içinde bir sâatte yaz mevsiminin nümûnesini ve yazda bir sâatte kış fırtınasını îcâd eden Kadîr-i Zü’l-Celâl; Mehdî ile de Álem-i İslâmın zulümâtını dağıtabilir ve va‘d etmiştir, va‘dini elbette yapacaktır.” [147]

(Ve) öğle vakti, (in‘ámât-ı İlâhiyyenin tezáhür ettiği bir ândır.) Niam-ı İlâhiyyenin en fazla temerküz ettiği zamân, gün içinde öğle vaktidir. Zîrâ, gün, kemâle erdiği için dünyevî işler de o vakitte kemâle erer. O vakitte hem ni‘metler toplanıyor, hem de zevâle doğru bir meyil başlıyor. Cenâb-ı Hak, bununla nev-ı beşeri hem şükre da‘vet eder, hem de álemin zevâlini ihtár ile îkáz eder. Güneş’in kemâlden zevâle meyli; senenin, insânın ve álemin zevâllerini de ihtár eder. Sene, yaz mevsiminde kemâle ermiş ve sene i‘tibâriyle pek çok niam-ı İlâhiyye tezáhür etmiştir. İnsân, gençlik devresinde; álem de hılkat-i insân devrinde kemâle ermiş ve hadsiz ni‘metlere mazhar olmuşlardır. İnsânın vazífesi, bu vakitlerde tezáhür eden kemâlli ve cemâlli esmânın tecellîsine karşı ta‘zím ve tekbîr, hamd ve şükürde bulunmak; kemâle eren günün, senenin, insânın ve álemin zevâlinde tezáhür eden celâlli esmânın tecellîsine karşı da tesbîh ve takdîsde bulunup Kayyûm-i Bâkí’ye namâz ile ilticâ etmektir.

İnsân, hem ácizdir, belâları ve düşmânları çoktur. En büyük belâ ve düşmân ise, zamândır. 

Lügat: temerküz, dünyevî, elbette, hadsiz, mevsim, simin