دِڤىِ طَاقىِ دِڤىِ خَانىِ مَهْ عَيْشُ واِيْمَنىِ كَانى

كَسىِ دَسْتْ دِتْ ژِ دَوْراَنىِ نِهاَلِكْ ڤىِ گُلِسْتاَنىِ

دَرْ آغُوشَشْ چُومىِ آرَدْ كِه اَزْ دِلْ جاَنَشْ بُسْپَا رَدْ

 جَرَسْ فِرْيَادِ مىِ دَارَدْ كِه بَرْ بَنْدِيدِ مَحْمِلْهَا 

Meâli: “Bu gök altında, bu hánda (dünyâda) bize yaşama ve huzúr nerede? Çünkü, bu dünyâda bir kimse, bu gül bahçesinin bir dalına elini uzatarak onu koparıp uğruna cânını bile fedâ etmeye hâzırlandığında, ânsızın kervânın zili çalar, ‘Yüklerinizi bağlayın ve yolculuğa hâzır olun!’ diye seslenir.”

Hulâsa: Bu hánda kim emniyyet görmüş ki? Tam istirâhat edeceğin sırada, “Haydi kalk, kervân gidiyor, gideceksin” denilir.

Evet, bu hánda ve bu misâfirhánede hîç kimseyi, hîç bir şeyi durdurmazlar. Müellif (ra) buyuruyor ki;

Her bir insânın tahakkuk etmesini istediği kendisine göre bir arzûsu vardır. O arzû ettiği şeye yaklaşınca, bu dünyâdan göçüp gider. Meselâ; Hazret-i Peygamber (sav), İslâm’ın cihâna hâkim olmasını arzû etmiş; her ne kadar ba‘zı fütûhâtı görmüş olsa bile, bu arzûsuna tam ma‘nâsıyla kavuşamadan âhirete irtihâl etmiştir.