Dünyâ onu kovmadan ve terk etmeden evvel, dünyânın dünyâya bakan vechini terk etmeli, âhirete yönelmelidir. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“Mâdem dünyâ bir gün bize ‘Haydi dışarı!’ diyecek, feryâdımızdan kulağını kapayacak; o bizi dışarı kovmadan, biz bu hastalıklar îkázâtıyla şimdiden onun aşkından vaz geçmeliyiz. O bizi terk etmeden, kalben onu terke çalışmalıyız.” [141]

“Bu hayât ve bu dünyâ bizi kovmadan evvel ve ‘Haydi dışarıya!’ demeden, biz kemâl-i izzetle ‘Elláh’a ısmarladık!’ deyip izzetimizle  bu  fânî  zevklerimizi  bırakmalıyız.” [142]

İnsân, beden i‘tibâriyle yıpranıp yaşlanır; ancak iki huy insânda genç kalır:

Biri: Hırs-ı dünyâ.

Diğeri: Túl-i emeldir.

Bununla berâber, zevâl ve firâk-ı álem, herkesin kafasına tokmak gibi vuruyor; “Uyan! Aldanma! Sen de gideceksin! Seni bir vazífe için şu dâr-ı imtihâna getiren birisi var! Sen, sáhibsiz ve başıboş değilsin. Sáhib ve mâlikini tanı, ubûdiyyetle hizmetine gir!” diyor. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“İ‘lem eyyühel-Azîz! Aklı başında olan insân, ne dünyâ umûrundan kazandığına mesrûr ve ne de kaybettiği şeye mahzûn olur. Zîrâ, dünyâ durmuyor, gidiyor. İnsân da berâber gidiyor. Sen de yolcusun. Bak, ihtiyârlık şafağı kulakların üstünde tulû‘ etmiştir. Başının yarısından fazlası beyâz kefene sarılmış.