Bu cihette namâz, tecelliyyât-ı kahriyye ve tecelliyyât-ı lütfiyyeyi anlamaktır; kahr-ı İlâhîden kurtulmak, lütf-i Rabbânîye mazhar olmaktır. Tecelliyyât-ı kahriyye, mevcûdât-ı álemin zamân denilen ip ve şerît ile mevt ve fenâya, i‘dâm ve ademe mahkûm edilmesidir. Tecelliyyât-ı cemâliyye ise, mevt ve fenâya, i‘dâm ve ademe mahkûm olan o mevcûdâtın bekáya mazhar olmasıdır. Zîrâ, Sultán-ı Kâinât’ın raıyyetine en büyük lütuf ve ihsânı, onları bekáya mazhar etmesidir. 

Dâr-ı beká olan Cennet’te zamân olmadığı için, zevâl ve fenâ, tahrîb ve inhilâl, belâ ve musíbet, derd ve elem, açlık ve susuzluk, rehâvet ve yorgunluk, sıcak ve soğuk, ihtiyârlık ve ölüm ve benzeri árızalar orada hüküm-fermâ olmayacaktır. Bundan dolayı, Kur’ân lisânında Cennet, “Dâru’s-Selâm” diye tesmiye edilmiştir. Elláh (cc), Kur’ân vâsıtasıyla bizleri böyle bir Cennet ile müjdeliyor ve oraya da‘vet ediyor: وَاللّٰهُ يَدْعُٓوا اِلٰى دَارِ السَّلَامِۜ “(Elláhu Teálâ,) sizleri (selâmet yurduna) Cennet álemine, nice ebedî ni‘metlere sáhib olan ve içinde bulunacak zâtlar ile meleklerin biribirine selâm vererek rahmet okuyacakları ebedî ikámetgâha (da‘vet ediyor.) İçinde hastalık, belâ, musíbet, ihtiyârlık, yorgunluk, ayıp, kusúr, elem, keder, ölüm, kısaca insânı mahzûn edecek ve korkutacak hîç bir hâlin bulunmadığı bir saádet mahalline sizleri da‘vet ediyor. Öyle bir saádete kavuşmaya vesîle olacak vezáifi, îmân ve ubûdiyyeti sizlere  emr  ediyor.” [140]

Öyle ise, aklı başında olan her insân, îmân ve ubûdiyyet ile, bâ-husús beş vakit namâzı edâ etmek ile böyle bir da‘vet-i İlâhiyyeye icâbet etmeli ve O’nun va‘dine i‘timâd etmelidir.