Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

İşte, Risâle-i Nûr’da geçen “râbıta-i mevt” hakíkati budur. Ya‘nî, böyle geniş dâirede, derinden derine müdakkikáne bir şekilde, zerrenin hareketinden tâ manzúme-i şemsiyyenin hareketine kadar bütün harekât-ı álem üzerinde tefekkür etmek ve o harekâtın sebeb olduğu zamân mefhûmu üzerinde düşünmek ve zamâna bağlı olarak zevâl ve firâka, mevt ve fenâya mahkûm olan mevcûdât-ı áleme şefkat ve merhamet etmek; netîcede o şefkat ve merhamet vâsıtasıyla Bâkí bir Zât’ı ve bâkí bir álemi bulmak; aşk-ı beká ve şevk-ı liká sâikıyle namâza kıyâm etmek; böylece hem kendisinin, hem bütün mevcûdâtın beká ve liká matlûbunu Kádiyü’l-Hâcât’a arz etmektir.

Ne mutlu o insâna ki; Risâle-i Nûr eserleri vâsıtasıyla bu yüksek ve dakîk hakíkatleri idrâk eder ve böyle bir namâz kılar. Ne kadar táli‘sizdir o insân ki; bu hakáika karşı lâ-kayd kalır, istifâde etmez.

Dünyevî işler, insâna gaflet ve sersemlik verir. Bundan kurtulmanın yegâne çâresi; ölmeyen, zevâli olmayan, hîç bir zamân insânı unutmayan ve onun her bir ihtiyâcını bilen Kâmil-i Mutlak bir Rabb’in dergâhına çıkıp اَللّٰهُ اَكْبَرُ ve Besmele-i Şerîfe ile kapısını çalmak ma‘nâsında olan beş vakit namâzı kılmaktır. Bu vazífe ne kadar ehemmiyyetlidir! Bu kadar lütuf ve kahrın tecellîsine mazhar olan; zevâl ve firâk, mevt ve fenâ içinde yuvarlanan; ekser mevcûdâtla alâkadârlık yüzünden perîşân olan, hattâ boğulmak derecesine gelen insân, elbette bir teneffüse muhtâctır. O teneffüs ise, namâzdır. 

Lügat: merhamet, tefekkür, teneffüs, besmele, dünyevî, elbette, hareket, harekât, dergâh, mahkûm, yegâne, şefkat, istif, kâmil, sinin, şekil