dünyâda bana ihsân ettiğin ni‘metlerin devâm ve bekásını taleb ederim. Zîrâ, fânîyim, fânî olanı istemem. Ben de bir gün kemâlden sonra zevâle gideceğime göre, böyle bir çâreyi dergâh-ı rahmetinde arıyorum.”

Evet, zamân, şu dâr-ı imtihân ve tecrübede her mahlûku ifnâ ettiğinden, bütün álem için büyük bir belâ olmuştur. Bundan kurtulmak isteriz, ama kurtulamıyoruz. İnsân nereye kaçarsa kaçsın, zamân onun peşini bırakmaz, onu yıpratır, sonunda yakalar ve ölüme teslîm eder. [136] Demek, şu álem çarşısında sergilenen bütün mallar üstünde “Fânîdir, çürüktür” damgası vardır. Çünkü, zamâna tâbi‘dir. Mâdem dünyâ denilen şu teşhîrgâhta sergilenen bütün mallar fânîdir; alâka-i kalbe değmez. Öyle ise, Bâkí bir Matlûb’u ve O’nun sálih kulları için ihzâr ettiği Cennet-i Bâkí’deki bâkí mallara tálib olmak, akl-ı selîmin şe’nidir. O bâkí mallar ise, ancak başta namâz olmak üzere sâir bâkıyât-ı sálihât ile elde edilebilir. [137] Müellif (ra), şöyle buyuruyor: