karîndir. Fakat, yazı okunaklı ve güzel olmalı. Onun için, tezkereyi acz, fakr ve perîşâniyyet mürekkebiyle ve hattıyla yazmak lâzımdır. Müellif (ra), şöyle buyuruyor:

“Evet, emr-i  كُنْ فَيَكُونُ ’e mâlik bir Sultán-ı Cihân’a acz tezkeresiyle istinâd eden bir adamın ne pervâsı olabilir? Zîrâ, en müdhiş bir musíbet karşısında اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ deyip itmînân-ı kalb ile Rabb-ı Rahîm’ine i‘timâd eder.” [127]

Belâ ve musíbetlerin en büyüğü, zamânın bu álemde hükümfermâ olmasıdır. Zîrâ, zamânın vücûduna sebeb olan Güneş’in doğması ve batması, gece-gündüzün dönmesi, başta insân olmak üzere bütün mevcûdât-ı álemi yıpratıyor, ölüme mahkûm ediyor. Demek, zamân denilen bu ip ve şerîtten ne insân, ne de hîç bir mevcûd kendisini kurtaramıyor ve ölümün pençesinden kurtuluş çâresi de yoktur. İnsân da buna karşı gáyet ácizdir. Mâdem hakíkat budur. Öyle ise çâre-i yegâne, Güneş’i ve gece ve gündüzü çeviren Zât’a namâz ve duá ile mürâcaat etmektir.

İşte, nihâyetsiz áciz olan bir insân, fecir zamânında namâza kıyâm edip; “Yâ Rabbî! Ben bu yıpratıcı zamânı durduracak güçte değilim. Zamânın Hálık’ı sensin. Beni burada yıpratmakla imtihâna tâbi‘ tutmuşsun. Şu dünyâ, bir misâfirháne, bir kışla, bir ta‘lîmgâh, bir teşhîrgâhtır. İnsân ise bir misâfir, bir asker, bir talebe, bir mütefekkir seyircidir. Bu fânî álemin arkasında bâkí bir álemi bana va‘d etmişsin. Ölüm ise, o bâkí álemin kapısıdır” diye yalvarmalısın.