Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

 İşte, sabâh namâzı için kalkıp abdest alsan, “Bugün akşâma kadar başıma neler gelir, belime neler yüklenir, belli değil. Ben ácizim, belâlarım çok. Fakírim, ihtiyâcım pek ziyâde. İnsâniyyet i‘tibâriyle bütün dünyâyla da alâkadârım. Onların zevâl ve firâkıyla, mevt ve fenâsıyla müteessir ve müteellim oluyorum. Bu alâkadârlıktan neş’et eden bu teessür ve elemimi izâle edecek birisi lâzımdır” diye düşünsen ve namâz ile Kadîr-i Rahîm’e ilticâ etsen, ne kadar bahtiyâr olursun, düşün!

Böyle bir insân, sabâh vaktinde; şu geceyi götürüp, göz önündeki kocaman gündüzü ışıklandıran bir Elláh’a acz tezkeresiyle mürâcaat etse, fakírliğini de bir dilekçe ile O’na bildirse, ne kadar mesrûr ve müferrah olur, düşünülsün! Kalkıp abdest aldın, namâz vâsıtasıyla huzúr-i İlâhîde durdun. 

 تُولِجُ الَّيْلَ فِي النَّهَارِ وَتُولِجُ النَّهَارَ فِي الَّيْلِ 

[126]

âyet-i kerîmesinin sırrıyla; “Yâ Rabbi! Bu kocaman geceyi götürüp gündüzü getiren Sensin. Kocaman gündüzü götürüp geceyi getiren Sensin. Sen, nihâyetsiz kuvvet ve kudret sáhibisin; ben ise zaíf ve ácizim. Sen hadsiz gınâ, servet ve rahmet sáhibisin; ben ise fakír ve muhtâcım. Bugün akşâma kadar başıma ne geleceği belli değildir; ancak onlar, Senin ındinde ma‘lûmdur. Bu belâlardan kendimi koruyacak hâlim de yoktur. Hem bugün içerisinde pek çok ihtiyâclarım vardır. Bunları yerine getirecek güçte değilim” dedin ve bunların hepsine mukábil namâz vâsıtasıyla اَللّٰهُ اَكْبَرُ diyerek O’nu vekîl tuttun; O’nun dergâhına acz ve fakr tezkeresiyle ilticâ ettin. İşte o tezkere, dergâh-ı İlâhîde kabûle 

Lügat: dilekçe, teessür, tezkere, udre(t), dergâh, götürü, hadsiz, teelli, teessi, sinin