Dokuzuncu Söz/Metin

Ve peşindeki gündüz áleminde başına gelecek, beline yüklenecek işleri, vazífeleri tahammül için ne kadar lüzûmlu bir nokta-i istinâd olduğu bedâheten anlaşılır.

Şerh

lüzûmlu (ve peşindeki gündüz áleminde başına gelecek, beline yüklenecek işleri, vazífeleri tahammül için ne kadar lüzûmlu bir nokta-i istinâd olduğu bedâheten anlaşılır.)

Sabâhleyin kalkarsın, binlerce iş karşında bekler. Hangisiyle mücâdele edeceksin, hangisini hall edeceksin? Ehl-i dalâlet; “Hayât mücâdeledir” diye zálimâne hükm eder. Hâlbuki, hayât cidâl değil, teávündür.  Güneş’le, yerle nasıl mücâdele edeceksin? İşte böyle bir vaz‘ıyyette bulunan bir insân için, sabâh vaktinde kalkıp sabâh namâzını kılmak; “Yâ Rabbi! Bu kadar ihtiyâcım var, bu kadar derdim var. Sen ise, derdlerin ve derdlilerin dermânısın. Sana ilticâ ederim” diyerek nihâyetsiz bir rahmete, hadsiz bir kuvvete istinâd etmek, böyle áciz ve zaíf, fakír ve muhtâc bir abd için ne kadar lüzûmlu bir ibâdet olduğunu akl-ı selîm sáhibi olanlar anlar.

Evet, insân ácizdir, belâları ve düşmânları çoktur. İnsân fakírdir, ihtiyâcâtı nihâyetsizdir. İnsân tenbeldir, hayât yükü ağırdır. İnsâniyyet, onu bütün dünyâ ile alâkadâr etmiştir. Fakat, zevâl ve firâk onu mütemâdiyyen incitmektedir.

Şimdi, böyle bir insâna ne lâzımdır? Elbette bir dayanma noktası lâzımdır. Böyle bir adamın karşısına birisi çıksa, “Bu álemin bir pâdişâhı var. O güçlüdür. Ona dayan. O seni düşmânlarından kurtarır, ihtiyâcını karşılar” dese, o insân ne kadar sevinir? 

Lügat: ehl-i dalâlet, tahammül, elbette, kurt(a), hadsiz, âdiyye, âdiş