Hem akıl ona yüksek maksadlar ve bâkí meyveler gösteriyor. Hâlbuki, eli kısa, ömrü kısa, iktidârı kısa, sabrı kısadır.

İşte bu vaz‘ıyyette bir rûh, fecir zamânında bir Kadîr-i Zü’l-Celâl’in, bir Rahîm-i Zü’l-Cemâl’in dergâhına niyâz ile namâz ile mürâcaat edip arz-ı hâl etmek, tevfîk ve meded istemek, ne kadar elzem

Hem akıl ona yüksek maksadlar ve bâkí meyveler gösteriyor. Hâlbuki, eli kısa,) -elinin kısalığı, gücünün noksánlığından kinâyedir- (ömrü kısa, iktidârı kısa, sabrı kısadır.) İnsân, “Şu isteğim olsun” diyor; fakat olmuyor. Hîç kimse murâdına ermeden buradan göçüp gidiyor.

(İşte bu vaz‘ıyyette bir rûh,) ne istiyor ve ne ile teneffüs eder? Ne dünyânın zevâl ve firâkı durur, ne de senin ihtiyâcın yerine gelir. Böyle belâları ve ihtiyâcâtı pek çok olan áciz ve fakír insân, bir Kadîr ve Rahîm’e ilticâ edip,  “Yâ Rabbi! Benim elim kısa, ömrüm kısa, iktidârım kısa, sabrım kısadır. Bu hâlimle ne yapabilirim? Ne Güneş’i musahhar edebilirim, ne Ay’ı çevirebilirim, ne geceyi durdurabilirim, ne de gündüzü getirebilirim!.. Ne gençliğimi durdurabilirim, ne ihtiyârlığıma mâni‘ olabilirim!.. Hîç bir şey elimden gelmiyor” demek súretiyle arz-ı hâl etmeli ve dergâh-ı İlâhîye bir dilekçe vermelidir. İşte, bütün bu acz ve fakr yaralarını tedâvî edecek yegâne çâre, (fecir zamânında) sabâh faslında (bir Kadîr-i Zü’l-Celâl’in, bir Rahîm-i Zü’l-Cemâl’in dergâhına niyâz ile namâz ile mürâcaat edip arz-ı hâl etmek, tevfîk ve meded istemek, ne kadar elzem) ne kadar