Bu görüşe göre, dünyânın ömrü yedi gündür. Yedi gün tamâm olduğunda álem harâb olur, haşir sabâhıyla da álem yeniden yaratılır ve yeni bir gün başlar. O gün, dâimî ve ebedî olan âhiret günüdür.

Şu álem bir tılsımdır. O tılsımı çözmek, ya‘nî “Bu álem nedir? Nereden gelmiş? Nereye gidiyor? Vazífesi nedir?” gibi suâllere cevâb bulmak, aklı başında olan her insânın vazífesidir. Yoksa, dâr-ı âhirette insâna sorarlar: “Bu álemin tılsımını niçin çözmedin? Şu álemi, esmâ-i İlâhiyyenin âyînesi ve âhiretin mezraası olarak neden görmedin? Onda tecellî eden esmâ-i İlâhiyyeyi neden seyr etmedin?”

Şu álemin tılsımını çözebilmek için en evvel teşerru‘ etmek lâzımdır. Ya‘nî, akvâl, ef‘ál ve ahvâlimizde Kitâb ve Sünnet’in ahkâmını hâkim kılmamız, ya‘nî evâmir-i İlâhiyyeye imtisâl, nevâhî-yi İlâhiyyeden ictinâb etmemiz, dünyâya esmâ-i İlâhiyyenin âyînesi ve âhiretin tarlası nazarıyla bakıp ona göre amel etmemiz; dünyânın dünyâya bakan cihetinden şiddetle i‘râz edip menhiyyâttan sakınmamız gerekir.

Ma‘lûmdur ki; Cenâb-ı Hak, Cennet’te Hazret-i Âdem (as)’ı, ma‘lûm ağacın meyvesini yemekten men‘ etti. Şeytán ise onu iğvâ ederek o ağacın meyvesini yemeye sevk etti. Hattâ, yemîn ederek, “Şâyet bu meyveden yersen, Cennet’te melekler gibi ebedî kalacaksın” [114] dedi. Âdem (as) da Şeytán’ın bu iğvâsına kapılarak o yasak ağaçtan yedi ve bu, Cennet’ten ihrâcına sebeb oldu.