Mağrib vakti, gündüzün, senenin, insânın ve álemin vefâtında görünen inkılâbât, ihsânât ve tasarrufâtı hátırlatır. Bu inkılâbât, ihsânât ve tasarrufâta mukábil, cin ve insi tesbîh, tahmîd ve tekbîr vazífesine da‘vet eder. Bu vazífe ise, ancak namâz vâsıtasıyla bi-hakkın edâ edilebilir.

(İşâ vakti ise, álem-i zulümât, nehâr) gündüz (âleminin bütün âsârını siyâh kefeniyle setr etmesini, hem) sene i‘tibâriyle (kışın beyâz kefeni ile ölmüş yerin yüzünü örtmesini, hem) tabakát-ı ömr-i insân i‘tibâriyle (vefât etmiş insânın bakıyye-i âsârı dahi vefât edip nisyân) unutma (perdesi altına girmesini, hem) edvâr-ı ömr-i álem i‘tibâriyle (bu dâr-ı imtihân olan dünyânın bütün bütün kapanmasını ihtár ile Kahhâr-ı Zü’l-Celâl’in celâlli tasarrufâtını i‘lân eder.) Yatsı namâzı vaktinde, gün tamâmen vefât eder ve akşâmdan geriye kalan kızıllık da tamâmen kaybolur. Yatsı vakti, sâniyeyi gösteren bir mil hükmünde olan günün tamâmen vefâtını bildirdiği gibi; dakíkayı sayan seneye göre kışın beyâz kefeni ile yeryüzünü bütün bütün örttüğünü bildirir. Sâatleri sayan insânın ömrüne göre ise, vefâtından sonra dünyâda kalan bakıyye-i âsârının kaybolduğu ve insânın hátıralardan ve hâfızalardan silindiği zamâna işâret eder. Günleri sayan dünyânın ömrüne göre ise, kâinâtın