Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

ki; ben ihtiyârlandım, gündüz de ihtiyârlanmış, sene de ihtiyârlanmış, dünyâ da ihtiyârlanmış. Bu ihtiyârlıklar içinde dünyâdan firâk ve sevdiklerimden iftirâk zamânı yakınlaştığından, ihtiyârlık beni ziyâde sarstı. Birden rahmet-i İlâhiyye öyle bir súrette inkişâf etti ki; o rikkatli hüzün ve firâkı, kuvvetli bir ricâ ve parlak bir tesellî nûruna çevirdi.

“Evet, ey benim gibi ihtiyârlar! Kur’ân-ı Hakîm’de yüz yerde ‘Er-Rahmânü’r-Rahîm’ sıfatlarıyla Kendini bizlere takdîm eden ve dâimâ zemînin yüzünde merhamet isteyen zî-hayâtların imdâdına rahmetini gönderen ve gaybdan her sene bahârı hadsiz ni‘met ve hediyyeleriyle doldurup rızka muhtâc bizlere yetiştiren ve za‘f ü acz derecesi nisbetinde rahmetinin cilvesini ziyâde gösteren bir Hálık-ı Rahîm’imizin rahmeti, bu ihtiyârlığımızda en büyük bir ricâ ve en kuvvetli bir ziyâdır. Bu rahmeti bulmak, îmân ile o Rahmân’a intisâb etmek ve ferâizi kılmakla O’na itáat etmektir.” [95]

Hulâsa: Gün i‘tibâriyle ikindi vakti, Güneş’in yavaş yavaş ufûle meyl etmesine; sene i‘tibâriyle güz mevsimine; tabakát-ı ömr-i insân i‘tibâriyle ihtiyârlık vaktine; edvâr-ı ömr-i álem i‘tibâriyle, Ahirzamân Peygamberi (asm)’ın Asr-ı Saádet’ine benzer. Kısaca bu vakit, zevâl ve firâkı hátıra getirir ve ma‘nen der ki: “Bugünü kim zevâle mahkûm etmişse, seneyi de, insânı da, álemi de zevâle mahkûm eden O’dur.” Öyle ise, bâkí bir Zât’ı bulmak, namâz ve duá vâsıtasıyla O’na ilticâ etmek súretiyle bekáya mazhar ol, zevâl ve firâktan kurtul!

Lügat: peygamber, merhamet, ediyye, ferâiz, gönder, hadsiz, hediyy, mahkûm, mevsim, nisbet, rikkat, simin