اِلَّا الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ

وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ

“(Ancak o kimseler ki; îmân ettiler ve sálih amellerde bulundular ve biribirlerine hakkı ve sabrı tavsıye ettiler, onlar müstesnâdır.) Bu evsáfa sáhib olanlar, husrânda değillerdir.”

Bu âyet-i kerîmede nev-ı beşerin husrândan selâmeti, gelecek dört şarta bağlanmıştır:

1. Îmân.

2. Amel-i sálih.

3. Hakkı tavsıye.

4. Sabrı tavsıye.

İnsânı husrândan halâs edecek amel-i sálihin başında ise, namâz ibâdeti gelmektedir. Öyleyse, namâz vâsıtasıyla bir sandukça hükmünde olan seccâdeye sermâye-i ömründen bir mikdâr at ve kurtul. Çünkü, çâre yok, fenâya gidiyorsun. Álem de fenâya doğru hızla gidiyor. Yirmi dört sâatten ibâret olan senin bugünün, bütün álemin zevâl ve firâkını, mevt ve fenâsını haber veriyor. Senin ve álemin mukadderâtını, sana okutturuyor. Müellif (ra), “Sözler” adlı eserinde şöyle buyurmuştur:

“Ey nefis! Bil ki, dünkü gün senin elinden çıktı. Yârın ise senin elinde sened yok ki, ona mâliksin. Öyle ise, hakíkí ömrünü, bulunduğun gün bil. Lâ ekall günün bir sâatini, ihtiyât akçesi gibi, hakíkí istikbâl için teşkîl olunan bir sandukça-i uhreviyye olan bir mescide veyâ bir seccâdeye at.” [94]