Okunan yerde Risâle-i Nûr’un, her bir eserde bütün âsârı, her bir fiilde bütün ef‘áli, her bir isimde bütün esmâyı ders verdiği ifâde ediliyordu. “Bir daha okuyun!” dedim. Okudular. Sonra, “Bir daha okuyun!” dedim. O arada bir kaç kelime konuştum. Dedim: “Risâle-i Nûr’un bir hásıyyetidir ki; her yerde tecelliyyât-ı Zâtiyyeyi isbât ediyor.” Üçüncü kez, “Bir daha okuyun!” dedim. Okudular. Kendilerinin ikrârıyla, oda sallanmaya başladı. O iki misâfirin şehâdetiyle, ders esnâsında sallanma oldu. Demek, bu dersler, álemi böyle yerinden sallandırıyor. Onlar, “Gördük” dediler. O derste hárika bir hâlin zuhûr ettiğini hiss ettim. Tavr-ı beşerin ve tavr-ı aklın háricinde bir zuhûrât oldu. Yalnızca okundu. Hakíkaten ben, o dersi tam kavrayamadım; fakat o iki zât tam kavradı. Çok çetin bir yerdi. Onun için bu eserleri dikkatli okuyalım, acele etmeyelim. “Anladım, bitti” demeyelim. Başımıza biraz toprak saçalım ki; niçin az çalışıyoruz? O ders hangi âyetten, hangi ahkâm-ı İlâhiyyeden alınmış ise, tedkík edip çalışalım, o zamân o hakáik inkişâf eder.

Müellif (ra), “Yirmi Beşinci Söz, Üçüncü Şu‘le, İkinci Ziyâ”da dünyânın yedi rükün üzerine binâ edildiğini beyân etmektedir. Bunlardan dördü mekân cihetiyle, üçü de zamân cihetiyledir. Mekân cihetiyle rükünleri;

1. Cevv-i havâdır ki; sür‘at-i tebeddülüyle, sâniyeyi sayan mil hükmündedir.

2. Zemîn yüzüdür ki; bu da dakíkaları sayan mil hükmündedir.

3. Küre’nin içi ve karnıdır ki; bu da sâatları sayan mil hükmündedir.