Dokuzuncu Söz'ün Şerhi

tashîh ve ba‘zı ahkâmı nesh etmiştir. Kur’ân’ın te’sîs ettiği İslâm dîni, bütün peygamberlerin dînidir. Dolayısıyla, Kur’ân, bütün peygamberlerin şerîatlerinin esâslarını câmi‘ bir Kitâb-ı Mukaddes’tir. Diğer semâvî kitâblar tahrîf edildiğinden ve asılları kaybolduğundan, şu ân hak kelâmulláh olarak sâdece Kur’ân kalmıştır. Hem bütün İslâmî ilimlerin, müsbet ulûm ve fünûnun, tasavvuf ve hakíkat sâhasında kaleme alınan bütün eserlerin, hattâ Resûl-i Ekrem (sav)’in hadîslerinin dahi menbaı Kur’ân’dır. Kur’ân’ın da hulâsası, Fâtiha-i Şerîfe’dir. Demek, bütün kütüb-i semâviyye, ulûm-i İslâmiyye ve fünûn-i medeniyye Kur’ân’da mündemicdir.

İkincisi:  مُب۪ينٍ كِتَابٍ ف۪ي اِلَّا يَابِسٍ وَلَا رَطْبٍ وَلَا “Yaş ve kuru ne varsa, Kitâb-ı Mübîn’de vardır.” [72] Bir kavle göre, bu âyet-i kerîmede geçen “Kitâb-ı Mübîn”den murâd, Kur’ân’dır. Bu te’vîle göre âyet-i kerîmenin ma‘nâsı şöyle olur: “Yaş ve kuru ne varsa, Kur’ân’da mevcûddur.”  Müellif (ra), konu ile ilgili olarak şöyle buyuruyor:

“Bir kavle göre, Kitâb-ı Mübîn, Kur’ân’dan ibârettir. Yaş ve kuru, her şey içinde bulunduğunu, şu âyet-i kerîme beyân ediyor. Öyle mi? Evet, her şey içinde bulunur. Fakat, herkes her şeyi içinde göremez. Zîrâ, muhtelif derecelerde bulunur. Ba‘zan çekirdekleri, ba‘zan nüveleri, ba‘zan icmâlleri, ba‘zan düstûrları, ba‘zan alâmetleri; ya sarâhaten, ya işâreten, ya remzen, ya ibhâmen, ya ihtár tarzında bulunurlar. Fakat, ihtiyâca göre ve maksad-ı Kur’ân’a münâsib bir tarzda ve iktizá-yı makám münâsebetinde

Lügat: peygamber, mukaddes, tasavvuf, deniyye, alâmet, fâtiha, medeni, fâtih, âmiyy